زهرا » فناوری اطلاعات

ماجراهای دزد بدشانس آیفون

زهرا — Fri, 25 May 2012 11:55:50 +0000

* از دیروز بعد از ظهر که این ماجرا رو دیدم دارم فکر میکنم که این دزده چقدر بدشانسه. این آلبوم عکس فیس بوک رو می بینین؟ مثل همه آلبومهای عکس فیس بوکه ولی همونطور که می بینین نزدیک ۱۹ هزار بار به اشتراک گذاشته شده. ماجرا اینجاست که این خانمه یعنی کتی مک فری گوشی آیفنش رو گم کرده بوده. ولی نکته اینجاست که این خانمه روی گوشیش اپلیکیشنی داشته که عکسایی که با گوشیش میگرفته رو مستقیما میفرستاده به اکانت فیس بوکش.

* بعد از اینکه گوشیش رو میدزدن مدتی بعد میبینه که هنوزم داره از همون گوشیش عکس به اکانت فیس بوکش فرستاده میشه. این میشه که خانمه یه آلبوم میسازه به اسم ماجرای آیفن دزدیده شده. و عکسهایی که دزد محترم (بدون اینکه خبر داشته باشه کجا دارن میرن) رو توی اون آلبوم قرار میده. تا الان آقا دزده که گویا اسمشم نلسون هست نزدیک ۲۰ تا عکس فرستاده و کماکان داره با آیفن دزدی عکس میگیره:دی حالا معلوم نیست خود نلسون آیفن رو دزدیده و یا اینکه یکی دیگه دزدیده و به نلسون فروخته. خلاصه توضیحات خانمه زیر عکسای ارسالی نلسون خیلی بامزه ان:)) دزده حتی از خودشم عکس انداخته.

تولید و توزیع علم به زبان فارسی

زهرا — Fri, 23 Mar 2012 10:38:08 +0000

* از نظر اطرافیان من مهندس نرم افزار شخصی هست که یا خوب بلده تو گوگل (البته بعضیاشونم نمیدونن اصولا چنین ساینی هست) سرچ کنه و چیزی که اونا میخوان رو پیدا کنه و یا اینکه بلد باشه ویندوز ایکس پی نصب کنه. اگه ویروس کش نصب کنه که حتما فوق لیسانس داره.

* در همین راستا چند روز پیش دوست خواهرم با مامانش اومده بودن اینجا. البته مامانش رو برای این آورده بود که اون بگه تا من حتما قبول کنم. یعنی پیش خودش فکر میکرد سرچ کردن حتما کار پیچیده ایه و یکی باید خواهش کنه:) حالا چون موضوعش مربوط به پزشکی و اینا بود و یه طورهایی نمیشه اینجا نوشت مثلا فرض کنیم میذاریم مبحث ایکس.

* مبحث ایکس چندان هم مبحث پیچیده ای نبود که در موردش مطلب یا مقاله فارسی پیدا نشه. ولی شما فکر میکنین نتیجه سرچ چند صفحه اول گوگل چی بود؟ درست حدس زدید. انواع و اقسام سایتهای اسپم و تبلیغاتی که البته همین سرچ هم در تایتلشون بود یا بعضا نبود و خوب اگه طرف تجربه نداشت می نشست دونه دونه شو باز میکرد. متاسفانه فیلتر مناسبی هم برای نیاوردن اینجور سایتها نداریم.

* از سایتهای اسپم که رد میشدیم، نهایت میرسیدیم به چند تا وبلاگ و یا مقاله ناقص که از هیچکدوم از اونها نمیشد استفاده کامل کرد، طوریکه فرد بتونه تحقیقش رو کامل کنه. تازه اینجا بود که من فهمیدم با وجود این سایتهای تبلیغاتی و اسپمینگ، نه تنها جستجوی کلمات فارسی تو گوگل داره به افتضاح کشیده میشه که اصلا ما واقعا تو انتشار علوم مختلف به زبان فارسی تو گوگل باهاش مشکل داریم.

* جالب اینجاست که اگه همون موضوع رو به انگلیسی سرچ میکردی، کلی مقاله و مطلب درست و حسابی در موردش پیدا میشد. دو حالت داره: یا ما واقعا در زمینه تولید علم کمبود داریم که به نظر من چندان نداریم یا اینکه تو انتشارش در جاهای عمومی و طوری که افراد بتونن ازش استفاده کنن مشکل داریم. که به نظرم بیشتر دومی اومد. فقط نگاه به آی تی و فناوری اطلاعات نکنید. واقعا تو موضوعات دیگه فقر مطلب به زبان فارسی هست.

* من قبول دارم که مسائلی مثل کپی رایت و اینا هست و خیلیها ممکنه تحقیق رو به اسم خودشون تموم کنن برای همین من فکر میکنم ای کاش میشد مثلا یه سایتی بود که مقالات و اختراعات علمی رو به زبان فارسی فهرست میکرد و کلا یه مرجعی در این زمینه بود (منظورم مثاله به صورت کامل هست ها، الان اینهایی که بود اکثرا فقط چکیده مقاله رو داشتن). فوقش اینه که به اساتید آموزش بدن برن تو فلان سایت مرجع سرچ کنن ببین فلان مقاله تکراری هست یا نه، دیگه نباید به این صورت جلوش گرفته بشه یا اینقدر تنوع سایتها در این زمینه کم باشه.

* و باز هم وبلاگها و قدرت وبلاگها رو دست کم نگیرید. در همین موضوع یا لااقل از طریق وبلاگ یکی فهمیدیم روش کار کرده و بهش ایمیل زدیم که اگه ممکنه تحقیقش رو به ما هم بده و یا اینکه طرف گفته بود از چه متدی استفاده کرده و چطور به نتیجه رسیده که خوب بازم به دوست خواهرم کمک کرد. من فکر میکنم تقریبا بار اعظم تولید محتوا به زبان فارسی یه جورهایی به دوش وبلاگنویسها هست بازم:)

وقتی وبلاگ نبود چیکار می کردیم؟

زهرا — Thu, 08 Sep 2011 16:29:36 +0000

* اینجا رو باز کردم که درباره ۱۰ سالگی وبلاگستان بنویسم. صادقانه اولش پسورد وبلاگم رو یادم رفته بود. اما خوب هیچوقت خود وبلاگ و لطفی که به من کرده رو یادم نمیره. یه چیزهایی هست که هرچقدر ازشون بگذره آدم یادشون نمیره. مثلا خاطرات اون اوایل وبلاگستان و کلا فضای مجازی رو. گاهی اوقات فکر میکنم کم کم اینترنت داره گنده میشه و یه چیزهایی توش از دست میره. کاش یکی بیاد یه کتابی بنویسه که چطور کم کم محتوای روزمره عادی و وبلاگها وارد فضای مجازی شدن و کم کم آدمها باهم آشنا شدن. فکر میکنم قبل اون آشنائیها بیشتر برمیگشت به چت روم ها و یا شایدم فرومها. اینایی که نوشتم رو مطمئن نیستم برای همین فکر میکنم کاش یکی درباره اش بنویسه.

* تا جایی که یادم میاد یه کتاب و یا شایدم اولین کتابی که در این مورد نوشته شد، کتاب وبلاگستان شهر شیشه ای بود که من هیچوقت نخوندمش. اون کتاب قرار بود، برخی محتوای یه سری از وبلاگها رو به انتخاب خودشون بذاره، مثلا هرکی یکی ۲ تا پستش رو انتخاب و فرستاده بود اون کتاب به اهتمام وحید قاسمی تهیه شده بود. یه کتاب دیگه هم بود که دارمش و مربوط به وبلاگ نوشی و جوجه هایش بود. هیچوقت یادم نمیره وقتی تو نمایشگاه کتاب دنبالش گشتم و به این رسیدم چقدر ذوق کردم که چیزی در دنیای اینترنت بوده که من نمودش رو تو دنیای واقعی دیدم:)

* البته اون موقع قرار و مدارهای وبلاگی و آدمها اینطوری طبقه بندی شده و به قول معروف دسته بندی شده نبود. اینقدر کوچیک بود که تند تند قرار میذاشتن و اکثرا هم همدیگه رو میدیدن. مسل اول وبلاگنویسها اکثرا کسانین که در مراسم مختلف همدیگه رو دیدن، تا اینکه بعدها کلا موضوع فرق کرد و خب طبعا به ملایمت روزهای اول نبود هیچوقت… اگه دقت کنید من زیاد نقد داشتم به فضای وبلاگستان فارسی، اما همیشه دوست داشتم که اینجا باشم و بنویسم. نه فقط بخاطر اینکه جور دیگه ای محتوا رو باید دید، یا مثلا با نوشته های ما چیزی عوض میشه، بلکه بخاطر اینکه واقعا نفس نوشتن گاهی اوقات آدم رو تسلی میده. حتما شده وقتی موضوعی شما رو ناراحت کنه، حس می کنید باید در موردش بنویسید.

* عنوان پست رو گذاشتم وقتی وبلاگ نبود چیکار میکردیم؟ شاید اگه چند سال پیش بود به جد میگفتم اوه واقعا سخت میشد. مگه میشه آدم رو از وبلاگش جدا کنن؟ اما الان دیگه جوابم به اون سختی نیست. یعنی خوب کلی شبکه جایگزین براش اومده که اگرچه اون نمیشه ولی کارکرد اون رو به نوعی دارن. شما تصور کنید اوایل که فیس بوک اومده بود ادیتورش چقدر محدود بود، نمیشد هم متن بنویسی، هم لینک بدی و هم عکس بذاری (مثل یه پست وبلاگی) الان راحت اینکارو میکنی. به همین ترتیب شبکه هایی مثل فرندفید و توئیتر. اوایل ادیتور و امکانات ساده ای داشتن اما برای اینکه افراد بیشتری رو جذب کنن و یا اونهایی که هنوز تو دنیای وب ۱٫۰ بودن رو جذب کنن، هی امکاناتشون رو بیشتر کردن این شد که ما جذب اونا شدیم و وبلاگامون مهجور موندن.

* حالا فقط به ادیتور نیست. مثلا الان یکسری دارن توی گوگل ریدر نت و بعبارتی پستای وبلاگی مینویسن، هرچند ادیتور نت های گوگل هنوز ساده است ولی احتمالا اونم به زودی امکاناتشو بیشتر میکنه که فرای کدنویسی فرد راحت بتونه محتواشو اونجا بذاره، یعنی بیشترش همونطوری که قبلا نوشتم برمیگرده به شدت و سرعت رشد تعامل. یعنی مثلا در شبکه ها هرکدوم حلقه دوستانی رو به سلیقه انتخاب کردیم (که در وبلاگ چنین اختیاری نداریم) و وقتی چیزی مینویسیم بلافاصله متوجه واکنش اونها میشیم (که بازم در وبلاگ چنین چیزی نداریم). قبلا در این باره مفصل نوشتم…

* اما یه چیزیکه دلم میخواد بگم اینه که هیچکدوم از اینها به مانایی وبلاگ ها نیستن. وقتی مطلبی رو در وبلاگ مینویسید اونقدر سرعت فیدها ویا پستهای شما و دیگران بالا نیست که گم بشه و دیده نشه. شاید این هنوز مهمترین مزیت وبلاگ هست. حتما شده که مطلب خوبی دیدید و ته دلتون گفتید اینو دیگه حتما میذارمش تو وبلاگ. یا راجع به این تو وبلاگم مینویسم. این همون تفاوت وبلاگ با اوناست :) جاهایی مثل شبکه های وب دویی اونقدر سرعت فیدها بالاست که مطالب خوب شاید راحت دیده نشن. راستی اینم هست که اگه وبلاگ نبود الان شبکه های وب ۲ئی اون جذابیت رو برامون نداشتن. بعبارتی ما اومدیم تو اونها که با وبلاگنویسای محبوبمون بیشتر یا نزدیکتر تعامل داشته باشیم. پس نذاریم این تعامل باعث بشه به کل اصل موضوع رو فراموش کنیم. اولش رونوشت به خودم:دی

طرفیت مغز در پذیرش دوستان در شبکه های اجتماعی و دنیای واقعی

زهرا — Thu, 21 Jul 2011 09:31:24 +0000

* اینجا نوشته که دانشمندان آکسفورد به این نتیجه رسیدن که هر فرد در شبکه های اجتماعی بیشتر از ۱۵۰ دوست نمیتونه داشته باشه و یا ارتباط دوستانه ای باهاشون داشته باشه. بعبارتی هرچند ممکنه که شما توی فیس بوک یا فرندفید یا هرجای دیگه ای ۲-۳هزار دوست داشته باشید، اما نمیتونید ارتباط فعال یا پایداری با بیش از ۱۵۰ نفرشون داشته باشید.

* این ۱۵۰ نفر به عدد دانبر معروف شده. دانبر میگه که بین اندازه‌‌ی نئوکورتکس‌‌های مغزی و تعداد روابط اجتماعی پستانداران، ارتباط وجود داره. و هر انسانی به واسطه‌‌ی داشتن بیش‌ترین مقدار نئوکورتکس، میتونه وابط اجتماعی بیشتری رو داشته باشه.

*جالب اینجاست که میانگین کل دوستان افراد در فیس بوک هم همین عدد هستش. این دانشمند در دهه ۹۰ با انجام تحقیقاتی به این عدد دست پیدا کرده و با وجود افزایش تعداد سایت‌های اجتماعی و استقبال کاربران از این سایت‌ها هنوز هم نتایج تحقیقات دانبر به قوت خودش باقیه. دلیل اصلی این موضوع اینه که بخشی از مغز که وظیفه رابطه زبانی و شخصی بین انسان‌ها رو داره نمی‌تواند با ارتباط با تعداد زیادی از انسان‌ها کنار بیاد.

* محققان انگلیسی تو این تحقیق، ترافیک آنلاین کسی که هزاران دوست مجازی در شبکه های اجتماعی داره، رو با کسی که تعداد دوستانش به چند صد نفر ختم میشه، مقایسه کردن. نتایج این تحقیقات نشون میده که تفاوت زیادی بین این دو فرد در کیفیت ارتباط با دیگران وجود نداره! یعنی اگه شما بیش از ۱۵۰۰ دوست هم داشته باشید، نهایت به صفحه ۱۵۰ نفرشون سر میزنید. میزان بازدید از صفحه شما هم همینطوریه (توجه کنید که منظور ارتباط مداوم و یا پایدار هست)

* منابع گاردین و اینجا.

تغییر فرم تولید محتوا به بازنشر محتوا

زهرا — Tue, 24 May 2011 12:33:22 +0000

* دیروز توی تاکسی این ۲ نفری که کنار من نشسته بودن، داشتن درباره یه کاربر گوگل ریدری حرف میزدن، یعنی یه جورهایی پشت سرش حرف میزدن، به اینکه چقدر مشکوکه و اینا و از هر ۲ طرف شر میکنه و اینکه کجاها لایکاشو دیدن. حالا من از جزئیات مکالمه دیگه چیزی نمیگم ولی با خودم فکر میکردم که دنیا چقدر کوچیکه، هیچوقت فکر نمیکردم یه روز توی تاکسی کلمه “گودر” رو بشنوم، قبول کنین خیلی فرق میکنه با دنیای واقعی. تلاشهای من برای اینکه بفهمم خودشون کین هم بی ثمر. البته تلاشی که نمیکردم غیر از فال گوش وایستادن با تک تک سلولهای بدن! :دی

* راستش میخواستم اصلا یه چیز دیگه بنویسم. امروز با یکی از دوستام حرف میزدیم بر سر اینکه چقدر وبلاگستان منفعل شده در حالیکه وبلاگنویسها هنوز هم هستن و هر روز میبینیمشون. قدیما اگه یکی وبلاگشو آپدیت نمیکرد، مدتها خبری ازش نداشتیم مگه اینکه بهش ایمیل بزنیم، اما الان شبکه های اجتماعی هستن. یعنی اینکه اکثر وبلاگها دیگه آپدیت نمیشن و خیلی از وبلاگنویسهای معروف با اینکه آنلاین هستند و بروز، ولی وبلاگهاشون سوت و کور شده. واضحتر بگم مثلا طرف روزی اقلا ۲۰ تا فید در توئیتر، فیس بوک و یا گوگل ریدرش شر میکنه ولی دریغ از یه خط وبلاگ. حالا خودمم همینطوریم، بیشتر علاقه داریم مطالب تولید شده رو به اشتراک بذاریم.

* واقعیت اینجاست که من فکر میکنم فرم تولید محتوا هر روز تغییر میکنه. اگه یه روز وبلاگنویسی روشی برای تولید محتوا بود، الان شبکه های اجتماعی غالبا همون کارکرد رو دارن، ولی چرا فرد بجای وبلاگ سعی میکنه مثلا در فرندفید یا فیس بوکش بنویسه؟ جدای از اینکه اونها همون امکانات (به طور مثال اتچ کردن مالتی مدیا) رو دارن، مهمترین چیز قابلیت مباحثه رودررو هست. تصور من اینه که غالبا فکر میکنن وبلاگ اون قابلیت گفتگوی رو در رو را نداره.

* یه مثال: همین الان ممکنه شما موضوع مهمی رو بخواید به دوستتون خبر بدید، حتی اگه ایمیل بزنید، حتما باز یه تلفن یا اس ام اسی بهش میزنید که بگید ایمیل زدم که چنین و چنان. یعنی هنوزم جای اینها پر نشده. شبکه های اجتماعی به نظرم چنین کارکردی پیدا کردن، بگذریم از اینکه تولید محتوا توی اونها سریعتر هم هست. یعنی بجای نوشتن در وبلاگی که ایمپرت شده در شبکه ها، شما مستقیم مطلبت رو اونجا میذاری. حالا فرق نمیکنه شب یا روز، پشت سستمی یا حتی موبایل. اینطوریه که فرد با اینکه هر روز تعداد ساعت بالایی آنلاینه ولی ممکنه چند روز در وبلاگش چیزی ننویسه مگه اینکه مطلب به دلیلی خیلی مهم تر باشه. الان حتی خبرگزاریها هم به اکانتهای اشخاص استناد میکنن حتی در همین ایران خودمون.

* یه چیز دیگه هم هست و اونم فرم معروف شدن افراده. در قدیم فرد حتما باید وبلاگی میداشت که کلی روش کار میکرد، مثلا اینور و اونور کامنت میذاشت یا بهش لینک میدادن و امثالهم که معروف بشه ولی الان دیگه مهم نیست. شما همین الان کاربران معروفی رو میشناسید که وبلاگ ندارن، اصلا هویتی ندارن و صرفا بخاطر اکانت گوگل ریدرشون یا فیس بوک و توئیتر و یا فرندفیدشون معروف شدن. در قدیم شما کلی کامنت از وبلاگهای معروف داشتید و یا لینک ولی الان میبینید اصلا چنین چیزی وجود نداره و شاید خودتونم مدتهاست برای کسی کامنت وبلاگی نذاشتید در حالیکه ممکنه زیر فیدش برید و کلی هم بحث کنید.

* اصلا نمیدونم چنین روندی خوبه یا نه؟ قلبا بعنوان کسی که به وبلاگ وفادار هست (حالا درسته دیر به دیر آپدیت میکنه) دلم نیمخواد چنین اتفاقی بیفته.

تو ایران چند نفر هم اسم شما هستند؟

زهرا — Tue, 17 May 2011 12:08:36 +0000

* این قسمت سایت ثبت احوال خیلی جالب بود. یک کار جالبی که سایت ثبت احوال کشور کرده اینه که به شما میگه چند نفر هم اسم شما در ایران وجود داره، وارد این لینک که که شدید اسم خودتون رو وارد کنید و بعد اینتر بزنید. نتیجه ای که میاد اولا معنی اسمتون رو میگه و دوما اینکه چند نفر با اسم شما در ایران وجود دارند.

* مثلا برای اسم خودم “زهرا” نتایج اینها اومد:

(عربی) ۱- (در قدیم) روشن و درخشان؛ ۲- (اَعلام) از لقبهای حضرت فاطمه(س) دختر پیامبر اسلام(ص). + ( فاطمه.

و فراوانی:۲۶۴۵۵۸۶ نفره.

* خیلی جالب بود. یعنی در ایران بالای ۲ میلیون و ششصد هزار نفر اسمشون زهرا هست. این یعنی اینکه اگه جمعیت ایران رو ۷۰ میلیون نفر فرض کنیم، تقریبا از هر ۷ نفر، یه نفر اسمشون زهرا هست:) جالبه که فراوانی فاطمه از زهرا بیشتر بود (بالای سه میلیون و هشتصد)

* راستی اون کیبردی که هست، اگه روی یه حرفش کلیک کنین، تمامی اسامی موجودی که با اون حرف شروع میشن رو براتون میاره، اگه اسمتون معنی داره و در آمار نیست رو هم میتونین از همینجا وارد کنین (معنیش رو)

ربات محافظ برای آبیاری گیاهان

زهرا — Sat, 14 May 2011 09:39:40 +0000

* اینجا نوشته که این ربات کوچیکی که توی گلدان هست، کارش مانیتور کردن آبیاری گیاهان هست. به این صورت که هر وقت خاک گلدان خیلی خشک شد، یه چراغ کوچیک رو برای هشدار روشن میکنه. جالبه که با ۲ تا باطری قلمی هم کار میکنه. (توضیحات بیشتر)

* حالا خوب این که چیز ساده ایه. یعنی بخوایم با بقیه رباتها مقایسه کنیم، عملکرد خیلی ساده ای داره، مدارشم ساده است، اما من فکر میکنم در آینده از این مدل رباتها بیشتر داشته باشیم. یعنی هرچی که زندگی ماشینی تر بشه، طبعا نیاز ما به اینها هم بیشتر میشه، یعنی همین رباتهای کوچیکی که عملکردهای ساده دارن. بعد شما فکر کن که الان ما فقط لپتاپمون یا گوشیمون یا مثلا باطری دوربینمون رو شارژ یا عوض می کنیم، در آینده باید کلی حواسمون به باطری رباتهای محل کار یا خونه مون هم باشه. یعنی فکر کن چقدر چیز باید باشه که حواسمون به این باشه که درست کار کنن. فکر کنم باید یه فکری به حال چیزای شارژ شدنی هم کرد.

قلمی که رنگش را از طبیعت میگیرد!

زهرا — Thu, 21 Apr 2011 15:11:41 +0000

* نمیدونم با ابزار edydropper تو فتوشاپ کار کردین یا نه؟ با این ابزار میتونین یه رنگی رو از روی تصویر انتخاب کنین بعدش همون رو به جای دیگه ای از تصویر منتقلش کنین و همرنگش کنین، اینطوری میتونین تصاویر رو روتوش کنین یا اگه رنگ یه قسمت رفته، با استفاده از رنگ خونه های مجاور بازسازیش کنین.

* حالا یه طراح کره ای به اسم جینسو پارک یه قلمی طراحی کرده که همین کارو تو دنیای واقعی میکنه. این قلم رنگ طبیعتی که باهاش در تماسه رو اسکن میکنه و فورا برای طراحی استفاده می کنه. نحوه کارشم اینطوریه که سنسور رنگ، اون رو تشخیص میده و با رنگهای ذخیره شده در حافظه اش مطابقت میده، حتی در صورت لزوم رنگهای موجود با همدیگه ترکیب میشن تا رنگ اسکن شده رو تشخیص و بلافاصله در نقاشی استفاده کنن.

* منبع بهمراه عکسهای بیشتر:)

دستگیره شیشه ای

زهرا — Sun, 10 Apr 2011 04:47:27 +0000

این عکس پائین رو می بینین؟ همینی که شبیه لامپ هست منظورمه. در واقع یک دستگیره شیشه ای برای در هست. و در اصل یه نوع مانیتوره. یعنی این اگه روی در اتاقی نصب بشه، یه تصویر اجمالی از اون اتاق رو به فرد بیرونی نشون میده. حتما حتما میگین به چه درد میخوره؟ همیشه دوربین داخل اتاقی که میگه بیرون در کیه، بیشتر به درد میخوره. اما این فکر میکنم برای اتاق بچه ها باشه. مثلا فرض کنین که شما کار دارین و بچه تون رو هم گذاشتید توی اتاق، خوب اینطوری از دور میتونین ببینین که فعلا خوابه، یا داره بازی میکنه و بلایی سر خودش نمیاره.

* منبع

تفکیک اینترنت پاک از ناپاک؟!

زهرا — Fri, 21 Jan 2011 19:35:39 +0000

* یه پستی تو وبلاگ راه و ماه خوندم که خلاصه اش این بود: نویسنده وبلاگ وارد یک تالار گفتگو شده بود که موضوعش درباره حجاب شیعه ها و فرق اون با حجاب سنی ها بود و چون به نتیجه نرسیده بودن، همون عبارت رو در گوگل سرچ کرده بودن و رسیده بودن به یکسری عکس که “ظاهرا” از دخترهای بالای شهر بوده (یادن نیست این عکس رو کجا دیدم ولی یادمه که مضمونش این بود) و تصور کرده بودن حجاب شیعه ها همینه. نویسنده وبلاگ از این موضوع ناراحت شدن. (یه نمونه تناقض خیلی ساده توی این وبلاگ نماز شد که قراره برای ترویج فرهنگ نماز باشه، فقط عکس محو یک خانم هست اونم در حالیکه تمرکز روی ایشون نبوده!)

* چند روز پیش خبری میخوندم که وزیر ارتباطات از اینترنت پاک حرف زدند و اینکه دولت و مجلس میخوان همکاری کنن که اینترنت پاک و ناپاک رو در کشور تفکیک کنن! آقای وزیر گفتن که «با تحقق ایده اینترنت پاک، فضایی که برای کسب و کارهای کثیف و غیراخلاقی به کار می رود در کشور منتفی خواهد شد» و البته راه حلی که داده بودند وضع قوانینی برای کنترل این فضا بود که البته میشه حدس زد منظور چه قوانینی هست.

* یک چیزی که ما هی چند وقته میگیم و صدامون هم به جایی نمیرسه همینه که اولا ما نمیتونیم اینترنت رو صد در صد پاک کنیم چون تولید محتوا صد در صد در اختیار ما نیست ولی این موضوع رو میشه به روشهایی تعدیل کرد و این روشها مطمئنا فیل.تر.ینگ نیست، تنها راه داشتن اینترنت پاک فقط و فقط تولید محتوا هست، چیزی که متاسفانه جدی گرفته نمیشه و هرزچندگاهی با طرحهایی مثل ۱۰ هزار وبلاگ بسیجی! صد هزار وبلاگ روحانی و امثالهم فقط لوث میشه.

* یه مطلبی توی تابناک نوشته بود که «نتیجه جستجوی واژه های محرم، عاشورا و امام حسین(ع) به زبان انگلیسی، در گوگل ایمیج، تنها تصاویر وحشتناک و خون آلود از قمه زنی هیأت های عزاداری در کشورهای پاکستان، عراق ، لبنان و … را نشان می دهد و جستجوگر خارجی که مایل به آشنایی با فلسفه این رویداد تاریخی و شخصیت امام حسین (ع) باشد، با چنین صحنه های تأسف باری روبرو می شود.” و نویسنده در ادامه نتیجه گرفته بود که: «البته نباید شیطنت گوگل را نیز در این زمینه نادیده گرفت. چرا که صرف قرار گرفتن چنین عکسهایی در چند سایت خاص، نمی تواند موجب حذف صدها عکس مربوط به عزاداری عادی در اینترنت گردد.»
چند وقت پیش هم خبرگزاری فارس این مطلب گوگل ذهن کاربرانی ایرانی را منحرف می کند رو نوشته بود.

* مشکل ما دقیقا همینه! یعنی این برداشت که گوگل به عمد این پیشنهادات رو میده یا چمیدونم در جستجوی گوگل اون عکسها فهرست میشن. نه جانم. این شیطنت به کاربران عادی اینترنت برمیگرده. همینهایی که محتوای اینترنت رو میسازن. من قبول دارم که این سرویسها زد و بندهایی با دولتهاشون داشتن و این چیزیه که الان کمتر کسی قادره در مورد فیس بوک، توئیتر و یا گوگل تکذیبش کنه، انتظار هم نباید داشت که مثلا این سرویسها به فکر منافع ملی ما باشن؟ اما در این موارد محتوا رو میشه تا حدی کنترل کرد منتها ماها چون ذاتا تنبل هستیم و درکمون از جنگ نرم پدیده ای سطحی و در حد پیدا کردن نمادهای فراماسونری در عکسها و مکانها هست، و حاضر نیستیم محتوای مفید تولید کنیم (طبعا چون کار سختتری هست) براحتی با برچسب “صیهونیستی” همه چیز رو دمونایز می کنیم و به ادامه جنگ نرممون می پردازیم که الان اونقدر چیپ و خاله زنکی شده که عملا صلح و یا استحاله نرم هست.

* برادر من/خواهر من، راه مقابله با چیزهایی که ما رو ناراحت می کنند، فقط و فقط تولید محتوای مفید است. اینهمه سرویس برای وبلاگنویسی و فعالیت در شبکه های اجتماعی هست که هرکاربر میتونه رایگان استفاده کنه، ازش استفاده مفید کنید. بعد از تولید محتوا وظیفه بعدی “بازنشر اخلاقی” محتوا هست. طبعا اسپم کردن به نظر من روشی غیر اخلاقی هست. اگر محتوای مفیدی تولید بشه، طبعا کاربران شبکه های اجتماعی بازنشرش میکنن، در ۴ تا سایت پربازدید لینک داده میشه، مطلب مذکور دیده میشه، بهش استناد میشه و اینطوری وقتی رنکش بالا رفت در جستجوی گوگل و در صفحات نمایش نتیجه جستجوها در پله های بالاتری قرار میگیره و اینطوریه که طرف وقتی عاشورا رو سرچ میکنه، ۴ تا مطلب درست درباره این واقعا میبینه، پروپاگاندا علیه ایران کمتر میبینه. فعلا اونوری در این مورد زرنگتر هست و چم و خم کار رو بهتر بلد هست، اینه که با واژه های کلیدی مثل ایران، اسلام، حجاب، عاشورا، جهاد، شهادت و هرچه که ارزش هست، داره بازی میکنه و محتوای دلخواه خودش رو نمایش میده، عوضش کار ما براحتی کلیک کردن رو دگمه فیل.ترینگ هست و اخیرا که ربات هم ساخته شده و کار رو راحتتر کرده و دیگه جنگ نرم تمام عیار شده.

* حالا حتما میگین نمونه هایی بوده که این نتایج از فهرست حذف شده، بله من هم قبلا گفتم که در جریان حمله به کاروان فلوتیلا توئیتر این تگ رو با اینکه در صدر بود، به عمد حذف کرد، یا این مورد که شهرزاد در مورد اکانت کاروان آسیایی غزه گفته، اما اینها اولا چیزهایی نیست که معلوم نشه، دوما باعث بشه ما از تولید محتوا جا بمونیم و سوما در دراز مدت و در حجم وسیع تاثیرش رو در اینترنت نذاره و چهارما خود اونها موفق بشن همه اش رو کنترل کنن. اصلا خاصیت این فضا غیرقابل کنترل بودنش هست.

* مسئله بعدی زبان هست آقاجان. ما الان مطلب به زبانهای دیگه خیلی خیلی کم داریم و یا اصلا نداریم. حالا زبانهای چینی و فرانسوی و غیره و ذلک به کنار، در همین زبان انگلیسی هم مشکل داریم. همین الان برید کلمه ایران و یا اسلام رو در گوگل به انگلیسی سرچ کنید و ببینید چیها در صفحات اول دیده میشن. نمیدونم چرا اینها جدی گرفته نمیشن؟ بیایید در یک چیزی از اینها تقلید کنیم و اونهم همین تولید محتوا و بازنشر هوشمندانه اون و پرورش کاربران اینکاره است. همین الان برید یک کاربر در توئیتر بسازید و بعد از مدتی که فالورهاش زیاد شد، یک خبری کاملا واقعی از یک منبعی علیه اسرائیل توئیت کنید، و بعد ببینید چند تا کاربر به شما رپلای میزنن و جوابتون رو میدن و یا پخش میکنن که فلانی مزدور هست، بلاکش کنید، امتحان کنید خداییش.

زهرا » فناوری اطلاعات

ماجراهای دزد بدشانس آیفون

پستهای مرتبط:

تولید و توزیع علم به زبان فارسی

پستهای مرتبط:

وقتی وبلاگ نبود چیکار می کردیم؟

پستهای مرتبط:

طرفیت مغز در پذیرش دوستان در شبکه های اجتماعی و دنیای واقعی

پستهای مرتبط:

تغییر فرم تولید محتوا به بازنشر محتوا

پستهای مرتبط:

تو ایران چند نفر هم اسم شما هستند؟

پستهای مرتبط:

ربات محافظ برای آبیاری گیاهان

پستهای مرتبط:

قلمی که رنگش را از طبیعت میگیرد!

پستهای مرتبط:

دستگیره شیشه ای

پستهای مرتبط:

تفکیک اینترنت پاک از ناپاک؟!

پستهای مرتبط: