* تا جایی که یادم میاد یه کتاب و یا شایدم اولین کتابی که در این مورد نوشته شد، کتاب وبلاگستان شهر شیشه ای بود که من هیچوقت نخوندمش. اون کتاب قرار بود، برخی محتوای یه سری از وبلاگها رو به انتخاب خودشون بذاره، مثلا هرکی یکی ۲ تا پستش رو انتخاب و فرستاده بود اون کتاب به اهتمام وحید قاسمی تهیه شده بود. یه کتاب دیگه هم بود که دارمش و مربوط به وبلاگ نوشی و جوجه هایش بود. هیچوقت یادم نمیره وقتی تو نمایشگاه کتاب دنبالش گشتم و به این رسیدم چقدر ذوق کردم که چیزی در دنیای اینترنت بوده که من نمودش رو تو دنیای واقعی دیدم:)

* البته اون موقع قرار و مدارهای وبلاگی و آدمها اینطوری طبقه بندی شده و به قول معروف دسته بندی شده نبود. اینقدر کوچیک بود که تند تند قرار میذاشتن و اکثرا هم همدیگه رو میدیدن. مسل اول وبلاگنویسها اکثرا کسانین که در مراسم مختلف همدیگه رو دیدن، تا اینکه بعدها کلا موضوع فرق کرد و خب طبعا به ملایمت روزهای اول نبود هیچوقت… اگه دقت کنید من زیاد نقد داشتم به فضای وبلاگستان فارسی، اما همیشه دوست داشتم که اینجا باشم و بنویسم. نه فقط بخاطر اینکه جور دیگه ای محتوا رو باید دید، یا مثلا با نوشته های ما چیزی عوض میشه، بلکه بخاطر اینکه واقعا نفس نوشتن گاهی اوقات آدم رو تسلی میده. حتما شده وقتی موضوعی شما رو ناراحت کنه، حس می کنید باید در موردش بنویسید.

* عنوان پست رو گذاشتم وقتی وبلاگ نبود چیکار میکردیم؟ شاید اگه چند سال پیش بود به جد میگفتم اوه واقعا سخت میشد. مگه میشه آدم رو از وبلاگش جدا کنن؟ اما الان دیگه جوابم به اون سختی نیست. یعنی خوب کلی شبکه جایگزین براش اومده که اگرچه اون نمیشه ولی کارکرد اون رو به نوعی دارن. شما تصور کنید اوایل که فیس بوک اومده بود ادیتورش چقدر محدود بود، نمیشد هم متن بنویسی، هم لینک بدی و هم عکس بذاری (مثل یه پست وبلاگی) الان راحت اینکارو میکنی. به همین ترتیب شبکه هایی مثل فرندفید و توئیتر. اوایل ادیتور و امکانات ساده ای داشتن اما برای اینکه افراد بیشتری رو جذب کنن و یا اونهایی که هنوز تو دنیای وب ۱٫۰ بودن رو جذب کنن، هی امکاناتشون رو بیشتر کردن این شد که ما جذب اونا شدیم و وبلاگامون مهجور موندن.

* حالا فقط به ادیتور نیست. مثلا الان یکسری دارن توی گوگل ریدر نت و بعبارتی پستای وبلاگی مینویسن، هرچند ادیتور نت های گوگل هنوز ساده است ولی احتمالا اونم به زودی امکاناتشو بیشتر میکنه که فرای کدنویسی فرد راحت بتونه محتواشو اونجا بذاره، یعنی بیشترش همونطوری که قبلا نوشتم برمیگرده به شدت و سرعت رشد تعامل. یعنی مثلا در شبکه ها هرکدوم حلقه دوستانی رو به سلیقه انتخاب کردیم (که در وبلاگ چنین اختیاری نداریم) و وقتی چیزی مینویسیم بلافاصله متوجه واکنش اونها میشیم (که بازم در وبلاگ چنین چیزی نداریم). قبلا در این باره مفصل نوشتم…

* اما یه چیزیکه دلم میخواد بگم اینه که هیچکدوم از اینها به مانایی وبلاگ ها نیستن. وقتی مطلبی رو در وبلاگ مینویسید اونقدر سرعت فیدها ویا پستهای شما و دیگران بالا نیست که گم بشه و دیده نشه. شاید این هنوز مهمترین مزیت وبلاگ هست. حتما شده که مطلب خوبی دیدید و ته دلتون گفتید اینو دیگه حتما میذارمش تو وبلاگ. یا راجع به این تو وبلاگم مینویسم. این همون تفاوت وبلاگ با اوناست :) جاهایی مثل شبکه های وب دویی اونقدر سرعت فیدها بالاست که مطالب خوب شاید راحت دیده نشن. راستی اینم هست که اگه وبلاگ نبود الان شبکه های وب ۲ئی اون جذابیت رو برامون نداشتن. بعبارتی ما اومدیم تو اونها که با وبلاگنویسای محبوبمون بیشتر یا نزدیکتر تعامل داشته باشیم. پس نذاریم این تعامل باعث بشه به کل اصل موضوع رو فراموش کنیم. اولش رونوشت به خودم:دی

پستهای مرتبط:

• مرگ در دنیای مجازی
• رکود وبلاگستان فارسی: امری طبیعی یا غیر طبیعی؟
• تغییر فرم تولید محتوا به بازنشر محتوا
• تفکیک اینترنت پاک از ناپاک؟!
• اتهام به شبکه های اجتماعی!

* این ۱۵۰ نفر به عدد دانبر معروف شده. دانبر میگه که بین اندازه‌‌ی نئوکورتکس‌‌های مغزی و تعداد روابط اجتماعی پستانداران، ارتباط وجود داره. و هر انسانی به واسطه‌‌ی داشتن بیش‌ترین مقدار نئوکورتکس، میتونه وابط اجتماعی بیشتری رو داشته باشه.

*جالب اینجاست که میانگین کل دوستان افراد در فیس بوک هم همین عدد هستش. این دانشمند در دهه ۹۰ با انجام تحقیقاتی به این عدد دست پیدا کرده و با وجود افزایش تعداد سایت‌های اجتماعی و استقبال کاربران از این سایت‌ها هنوز هم نتایج تحقیقات دانبر به قوت خودش باقیه. دلیل اصلی این موضوع اینه که بخشی از مغز که وظیفه رابطه زبانی و شخصی بین انسان‌ها رو داره نمی‌تواند با ارتباط با تعداد زیادی از انسان‌ها کنار بیاد.

* محققان انگلیسی تو این تحقیق، ترافیک آنلاین کسی که هزاران دوست مجازی در شبکه های اجتماعی داره، رو با کسی که تعداد دوستانش به چند صد نفر ختم میشه، مقایسه کردن. نتایج این تحقیقات نشون میده که تفاوت زیادی بین این دو فرد در کیفیت ارتباط با دیگران وجود نداره! یعنی اگه شما بیش از ۱۵۰۰ دوست هم داشته باشید، نهایت به صفحه ۱۵۰ نفرشون سر میزنید. میزان بازدید از صفحه شما هم همینطوریه (توجه کنید که منظور ارتباط مداوم و یا پایدار هست)

* منابع گاردین و اینجا.

پستهای مرتبط:

* راستش میخواستم اصلا یه چیز دیگه بنویسم. امروز با یکی از دوستام حرف میزدیم بر سر اینکه چقدر وبلاگستان منفعل شده در حالیکه وبلاگنویسها هنوز هم هستن و هر روز میبینیمشون. قدیما اگه یکی وبلاگشو آپدیت نمیکرد، مدتها خبری ازش نداشتیم مگه اینکه بهش ایمیل بزنیم، اما الان شبکه های اجتماعی هستن. یعنی اینکه اکثر وبلاگها دیگه آپدیت نمیشن و خیلی از وبلاگنویسهای معروف با اینکه آنلاین هستند و بروز، ولی وبلاگهاشون سوت و کور شده. واضحتر بگم مثلا طرف روزی اقلا ۲۰ تا فید در توئیتر، فیس بوک و یا گوگل ریدرش شر میکنه ولی دریغ از یه خط وبلاگ. حالا خودمم همینطوریم، بیشتر علاقه داریم مطالب تولید شده رو به اشتراک بذاریم.

* واقعیت اینجاست که من فکر میکنم فرم تولید محتوا هر روز تغییر میکنه. اگه یه روز وبلاگنویسی روشی برای تولید محتوا بود، الان شبکه های اجتماعی غالبا همون کارکرد رو دارن، ولی چرا فرد بجای وبلاگ سعی میکنه مثلا در فرندفید یا فیس بوکش بنویسه؟ جدای از اینکه اونها همون امکانات (به طور مثال اتچ کردن مالتی مدیا) رو دارن، مهمترین چیز قابلیت مباحثه رودررو هست. تصور من اینه که غالبا فکر میکنن وبلاگ اون قابلیت گفتگوی رو در رو را نداره.

* یه مثال: همین الان ممکنه شما موضوع مهمی رو بخواید به دوستتون خبر بدید، حتی اگه ایمیل بزنید، حتما باز یه تلفن یا اس ام اسی بهش میزنید که بگید ایمیل زدم که چنین و چنان. یعنی هنوزم جای اینها پر نشده. شبکه های اجتماعی به نظرم چنین کارکردی پیدا کردن، بگذریم از اینکه تولید محتوا توی اونها سریعتر هم هست. یعنی بجای نوشتن در وبلاگی که ایمپرت شده در شبکه ها، شما مستقیم مطلبت رو اونجا میذاری. حالا فرق نمیکنه شب یا روز، پشت سستمی یا حتی موبایل. اینطوریه که فرد با اینکه هر روز تعداد ساعت بالایی آنلاینه ولی ممکنه چند روز در وبلاگش چیزی ننویسه مگه اینکه مطلب به دلیلی خیلی مهم تر باشه. الان حتی خبرگزاریها هم به اکانتهای اشخاص استناد میکنن حتی در همین ایران خودمون.

* یه چیز دیگه هم هست و اونم فرم معروف شدن افراده. در قدیم فرد حتما باید وبلاگی میداشت که کلی روش کار میکرد، مثلا اینور و اونور کامنت میذاشت یا بهش لینک میدادن و امثالهم که معروف بشه ولی الان دیگه مهم نیست. شما همین الان کاربران معروفی رو میشناسید که وبلاگ ندارن، اصلا هویتی ندارن و صرفا بخاطر اکانت گوگل ریدرشون یا فیس بوک و توئیتر و یا فرندفیدشون معروف شدن. در قدیم شما کلی کامنت از وبلاگهای معروف داشتید و یا لینک ولی الان میبینید اصلا چنین چیزی وجود نداره و شاید خودتونم مدتهاست برای کسی کامنت وبلاگی نذاشتید در حالیکه ممکنه زیر فیدش برید و کلی هم بحث کنید.

* اصلا نمیدونم چنین روندی خوبه یا نه؟ قلبا بعنوان کسی که به وبلاگ وفادار هست (حالا درسته دیر به دیر آپدیت میکنه) دلم نیمخواد چنین اتفاقی بیفته.

پستهای مرتبط:

• وقتی وبلاگ نبود چیکار می کردیم؟
• مرگ در دنیای مجازی
• رکود وبلاگستان فارسی: امری طبیعی یا غیر طبیعی؟
• اتهام به شبکه های اجتماعی!
• ریدایرکت شدن سایت اوباما به سایت هیلاری کلینتون!

* مثلا برای اسم خودم “زهرا” نتایج اینها اومد:

(عربی) ۱- (در قدیم) روشن و درخشان؛ ۲- (اَعلام) از لقبهای حضرت فاطمه(س) دختر پیامبر اسلام(ص). + ( فاطمه.

و فراوانی:۲۶۴۵۵۸۶ نفره.

* خیلی جالب بود. یعنی در ایران بالای ۲ میلیون و ششصد هزار نفر اسمشون زهرا هست. این یعنی اینکه اگه جمعیت ایران رو ۷۰ میلیون نفر فرض کنیم، تقریبا از هر ۷ نفر، یه نفر اسمشون زهرا هست:) جالبه که فراوانی فاطمه از زهرا بیشتر بود (بالای سه میلیون و هشتصد)

* راستی اون کیبردی که هست، اگه روی یه حرفش کلیک کنین، تمامی اسامی موجودی که با اون حرف شروع میشن رو براتون میاره، اگه اسمتون معنی داره و در آمار نیست رو هم میتونین از همینجا وارد کنین (معنیش رو)

پستهای مرتبط:

• وب نامرئی یا اینترنت ژرف چیست؟
• برشی از زندگی آدمها، یا ما چطور بی تفاوت میشیم؟
• 15 مورد از برجسته ترین اولین های اینترنت
• اینترنت در سال 2009، به روایت اعداد
• عکسهایی از استیو جابز که کمتر دیده ایم

* حالا خوب این که چیز ساده ایه. یعنی بخوایم با بقیه رباتها مقایسه کنیم، عملکرد خیلی ساده ای داره، مدارشم ساده است، اما من فکر میکنم در آینده از این مدل رباتها بیشتر داشته باشیم. یعنی هرچی که زندگی ماشینی تر بشه، طبعا نیاز ما به اینها هم بیشتر میشه، یعنی همین رباتهای کوچیکی که عملکردهای ساده دارن. بعد شما فکر کن که الان ما فقط لپتاپمون یا گوشیمون یا مثلا باطری دوربینمون رو شارژ یا عوض می کنیم، در آینده باید کلی حواسمون به باطری رباتهای محل کار یا خونه مون هم باشه. یعنی فکر کن چقدر چیز باید باشه که حواسمون به این باشه که درست کار کنن. فکر کنم باید یه فکری به حال چیزای شارژ شدنی هم کرد.

پستهای مرتبط:

• عینکی که ترجمه می کند
• رباتهایی که یاد گرفته اند، دروغ بگویند!
• ربات ابن سینا عضو فیس بوک می شود!
• گیاهی که وبلاگ می نویسد
• قلمی که رنگش را از طبیعت میگیرد!

* حالا یه طراح کره ای به اسم جینسو پارک یه قلمی طراحی کرده که همین کارو تو دنیای واقعی میکنه. این قلم رنگ طبیعتی که باهاش در تماسه رو اسکن میکنه و فورا برای طراحی استفاده می کنه. نحوه کارشم اینطوریه که سنسور رنگ، اون رو تشخیص میده و با رنگهای ذخیره شده در حافظه اش مطابقت میده، حتی در صورت لزوم رنگهای موجود با همدیگه ترکیب میشن تا رنگ اسکن شده رو تشخیص و بلافاصله در نقاشی استفاده کنن.

* منبع بهمراه عکسهای بیشتر:)

پستهای مرتبط:

• ربات محافظ برای آبیاری گیاهان
• دستگیره شیشه ای
• عینکی که ترجمه می کند
• رباتهایی که یاد گرفته اند، دروغ بگویند!
• ربات ابن سینا عضو فیس بوک می شود!

* منبع

پستهای مرتبط:

• ربات محافظ برای آبیاری گیاهان
• قلمی که رنگش را از طبیعت میگیرد!
• عینکی که ترجمه می کند
• رباتهایی که یاد گرفته اند، دروغ بگویند!
• ربات ابن سینا عضو فیس بوک می شود!

* چند روز پیش خبری میخوندم که وزیر ارتباطات از اینترنت پاک حرف زدند و اینکه دولت و مجلس میخوان همکاری کنن که اینترنت پاک و ناپاک رو در کشور تفکیک کنن! آقای وزیر گفتن که «با تحقق ایده اینترنت پاک، فضایی که برای کسب و کارهای کثیف و غیراخلاقی به کار می رود در کشور منتفی خواهد شد» و البته راه حلی که داده بودند وضع قوانینی برای کنترل این فضا بود که البته میشه حدس زد منظور چه قوانینی هست.

* یک چیزی که ما هی چند وقته میگیم و صدامون هم به جایی نمیرسه همینه که اولا ما نمیتونیم اینترنت رو صد در صد پاک کنیم چون تولید محتوا صد در صد در اختیار ما نیست ولی این موضوع رو میشه به روشهایی تعدیل کرد و این روشها مطمئنا فیل.تر.ینگ نیست، تنها راه داشتن اینترنت پاک فقط و فقط تولید محتوا هست، چیزی که متاسفانه جدی گرفته نمیشه و هرزچندگاهی با طرحهایی مثل ۱۰ هزار وبلاگ بسیجی! صد هزار وبلاگ روحانی و امثالهم فقط لوث میشه.

* یه مطلبی توی تابناک نوشته بود که «نتیجه جستجوی واژه های محرم، عاشورا و امام حسین(ع) به زبان انگلیسی، در گوگل ایمیج، تنها تصاویر وحشتناک و خون آلود از قمه زنی هیأت های عزاداری در کشورهای پاکستان، عراق ، لبنان و … را نشان می دهد و جستجوگر خارجی که مایل به آشنایی با فلسفه این رویداد تاریخی و شخصیت امام حسین (ع) باشد، با چنین صحنه های تأسف باری روبرو می شود.” و نویسنده در ادامه نتیجه گرفته بود که: «البته نباید شیطنت گوگل را نیز در این زمینه نادیده گرفت. چرا که صرف قرار گرفتن چنین عکسهایی در چند سایت خاص، نمی تواند موجب حذف صدها عکس مربوط به عزاداری عادی در اینترنت گردد.»
چند وقت پیش هم خبرگزاری فارس این مطلب گوگل ذهن کاربرانی ایرانی را منحرف می کند رو نوشته بود.

* مشکل ما دقیقا همینه! یعنی این برداشت که گوگل به عمد این پیشنهادات رو میده یا چمیدونم در جستجوی گوگل اون عکسها فهرست میشن. نه جانم. این شیطنت به کاربران عادی اینترنت برمیگرده. همینهایی که محتوای اینترنت رو میسازن. من قبول دارم که این سرویسها زد و بندهایی با دولتهاشون داشتن و این چیزیه که الان کمتر کسی قادره در مورد فیس بوک، توئیتر و یا گوگل تکذیبش کنه، انتظار هم نباید داشت که مثلا این سرویسها به فکر منافع ملی ما باشن؟ اما در این موارد محتوا رو میشه تا حدی کنترل کرد منتها ماها چون ذاتا تنبل هستیم و درکمون از جنگ نرم پدیده ای سطحی و در حد پیدا کردن نمادهای فراماسونری در عکسها و مکانها هست، و حاضر نیستیم محتوای مفید تولید کنیم (طبعا چون کار سختتری هست) براحتی با برچسب “صیهونیستی” همه چیز رو دمونایز می کنیم و به ادامه جنگ نرممون می پردازیم که الان اونقدر چیپ و خاله زنکی شده که عملا صلح و یا استحاله نرم هست.

* برادر من/خواهر من، راه مقابله با چیزهایی که ما رو ناراحت می کنند، فقط و فقط تولید محتوای مفید است. اینهمه سرویس برای وبلاگنویسی و فعالیت در شبکه های اجتماعی هست که هرکاربر میتونه رایگان استفاده کنه، ازش استفاده مفید کنید. بعد از تولید محتوا وظیفه بعدی “بازنشر اخلاقی” محتوا هست. طبعا اسپم کردن به نظر من روشی غیر اخلاقی هست. اگر محتوای مفیدی تولید بشه، طبعا کاربران شبکه های اجتماعی بازنشرش میکنن، در ۴ تا سایت پربازدید لینک داده میشه، مطلب مذکور دیده میشه، بهش استناد میشه و اینطوری وقتی رنکش بالا رفت در جستجوی گوگل و در صفحات نمایش نتیجه جستجوها در پله های بالاتری قرار میگیره و اینطوریه که طرف وقتی عاشورا رو سرچ میکنه، ۴ تا مطلب درست درباره این واقعا میبینه، پروپاگاندا علیه ایران کمتر میبینه. فعلا اونوری در این مورد زرنگتر هست و چم و خم کار رو بهتر بلد هست، اینه که با واژه های کلیدی مثل ایران، اسلام، حجاب، عاشورا، جهاد، شهادت و هرچه که ارزش هست، داره بازی میکنه و محتوای دلخواه خودش رو نمایش میده، عوضش کار ما براحتی کلیک کردن رو دگمه فیل.ترینگ هست و اخیرا که ربات هم ساخته شده و کار رو راحتتر کرده و دیگه جنگ نرم تمام عیار شده.

* حالا حتما میگین نمونه هایی بوده که این نتایج از فهرست حذف شده، بله من هم قبلا گفتم که در جریان حمله به کاروان فلوتیلا توئیتر این تگ رو با اینکه در صدر بود، به عمد حذف کرد، یا این مورد که شهرزاد در مورد اکانت کاروان آسیایی غزه گفته، اما اینها اولا چیزهایی نیست که معلوم نشه، دوما باعث بشه ما از تولید محتوا جا بمونیم و سوما در دراز مدت و در حجم وسیع تاثیرش رو در اینترنت نذاره و چهارما خود اونها موفق بشن همه اش رو کنترل کنن. اصلا خاصیت این فضا غیرقابل کنترل بودنش هست.

* مسئله بعدی زبان هست آقاجان. ما الان مطلب به زبانهای دیگه خیلی خیلی کم داریم و یا اصلا نداریم. حالا زبانهای چینی و فرانسوی و غیره و ذلک به کنار، در همین زبان انگلیسی هم مشکل داریم. همین الان برید کلمه ایران و یا اسلام رو در گوگل به انگلیسی سرچ کنید و ببینید چیها در صفحات اول دیده میشن. نمیدونم چرا اینها جدی گرفته نمیشن؟ بیایید در یک چیزی از اینها تقلید کنیم و اونهم همین تولید محتوا و بازنشر هوشمندانه اون و پرورش کاربران اینکاره است. همین الان برید یک کاربر در توئیتر بسازید و بعد از مدتی که فالورهاش زیاد شد، یک خبری کاملا واقعی از یک منبعی علیه اسرائیل توئیت کنید، و بعد ببینید چند تا کاربر به شما رپلای میزنن و جوابتون رو میدن و یا پخش میکنن که فلانی مزدور هست، بلاکش کنید، امتحان کنید خداییش.

پستهای مرتبط:

• وقتی وبلاگ نبود چیکار می کردیم؟
• اتهام به شبکه های اجتماعی!
• رکود وبلاگستان فارسی: امری طبیعی یا غیر طبیعی؟
• برشی از زندگی آدمها، یا ما چطور بی تفاوت میشیم؟
• اینترنت در سال 2009، به روایت اعداد

* منم اون ماجرا رو توی وبلاگم نوشته بودم. یادمه پارسال همون دانشجو به من ایمیل زد و خواهش کرد که چون از ماجرا گذشته و دیگه الان مهم نیست از وبلاگم پاکش کنم. البته منم چون با یک واسطه میشناختمش میدونستم که اون ایمیل خودش هست و کلا اگه نبود هم به دلایل اخلاقی و یا همون یادآوری پاکش می کردم. چون به هرحال به نوعی بحث آبروی یک شخص در فضای مجازی بود. هرچند که ماجرا گسترده تر از این حرفاست؟

* حالا حتما میگین مگه مرض داری تو ذهن ما سوال ایجاد کنی که دوباره ماجرا تازه بشه؟ راستش نه! دیروز غروب با یه جمعی حرف میزدیم و اصلا من یادم نمیاد که چطوری و چی شد که دوباره اشاره به این ماجرا شد و یکی از دوستان دیگه من برگشت گفت که یکی به اسم ایشون به من ایمیل زد و گفت ماجرا رو از روی وبلاگم پاک کنم. من حدس زدم که یکی از اعضای خانواده اش باشه یا دوستی فامیلی چیزی. بعد پاکش نکردم و بهش گفتم که برفرض که من پاک کنم، با موضوعات داغ بالاترین چه می کنی؟ با سرچ اسمت در گوگل چیکار می کنی و اینها. که البته من بازم دلم سوخت، چون فهمیدم که احتمالا طرف بعد از آزادی از زندان اسمش رو سرچ کرده و بنا به هردلیلی نمیخواد اسمش اینطوری در وبلاگها و دنیای اینترنت بمونه، به دوستم گفتم که پاک کنه. واضحه که میدونستم راه حل این نیست همینطوری برای دلسوزی ازش خواهش کردم.

* یادمه که یکبار جایی خوندم که یکی از ویژگیهای رسانه های اجتماعی مثل همین وبلاگها، سایتهای لینک پراکنی، شبکه های اجتماعی و سرویسهای میکروبلاگینگ و امثالهم “نقد بیرحمانه” است. شما در دنیای وب ۱ قادر نبودید محتوایی تولید کنید. این فقط مدیران سایتها بودند که مطالب رو یکطرفه تهیه می کردند و ما بیشتر مصرف کننده بودیم. اما در دنیای وب ۲ هرفرد خودش یک رسانه است و به نسبت اینکه چقدر موفق بشه شبکه ای پیرامون خودش و رسانه اش که حالا میتونه وبلاگش، اکانت توئیتر و یا فرندفید و فیس بوکش باشه موفقه و اساسا یکی از دلایلی که سیاستمدارها در همه ای دنیا اینترنت رو تهدیدی برای خودشون میدونن، همینه، یعنی در نهایت اطلاعاتی که از طرف شهروندان معمولی منتشر میشه، قابل کنترل توسط هیچ دولتی نیست.

* حالا شما تصور کنید، این وسط جایی فردی اشتباه کنه و همین رسانه های شخصی بخوان تحت پوششش بذارن. مثلا ماجرا همون فردی که بالا نوشتم. اینبار دیگه واقعا از کنترل خارج میشه حجم مطالبی که تولید میشه. توئیتهایی که نوشته میشه، پستهای وبلاگی، نتهای فیس بوکی و امثالهم. فرض کنید فردی به دلیل مسائلی مثلا حفظ آبروش بخواد یکبار گندی که زده رو از شبکه ها پاک کنه. اصلا امکان پذیر نیست که این حجم داده رو پاکسازی یا تعدیل کنه. چون الان براحتی موتورهای جستجو مطالب شبکه های اجتماعی رو هم دیگه ایندکس می کنند.

* یادمه که یکبار در مورد خاطرات مجازی در آینده نوشتم که: خلاصه اینکه من فکر میکنم ماها باید بیشتر حواسمون جمع باشه، چون نسبت به آدمهای گذشته زندگی های ما از “ثبت” بیشتری برخوردارن. این شامل دنیای واقعی هم میشه، شما ممکنه همیشه تاوان یک اشتباه لحظه ای رو بدید.

پستهای مرتبط:

• برشی از زندگی آدمها، یا ما چطور بی تفاوت میشیم؟
• خاطرات دنیای مجازی در آینده
• دنیای بیرون از اینجا!
• یازده سال بعد: 9/9/99
• دوستان قدیمی دنیای مجازی

* همه اینها رو گفتم که بگم اگه بخوایم تک تک یادشون بگیریم، یه کم گیج کننده هستن. ولی امروز یه نفر توی توئیتر لینک این سایت خیلی جالب رو گذاشته بود که با انیمیشن این الگوریتمها رو یکجا لیست کرده بود که خیلیی کاربردی و مناسب توضیح داده. توی این جدوله فرض کنید اون خطوط داده های شما هستند. اگه روی هرکدوم کلیک کنید، به شما میگه که در حقیقت این الگوریتم چطوری عمل میکنه. اگه اون بالا روی اسم الگوریتم هم کلیک کنید، وارد صفحه ای می شید که جزئیات بیشتری توش هست. مثلا این لینک برای مرتب سازی Heap است، شبه کد مربوط بهش رو آورده، ویژگیهای الگوریتم و همینطور زمان اون رو. میتونید اون بالا مشخص کنید که تعداد داده ها بیشتر یا کمتر از این باشه.

* حالا اگه میخواین بهتر حفظ کنین توی ویکیپدیا جدول محاسبه زمان و حافظه برای بدترین، بهترین و میانگین الگوریتمها به صورت یکجا اومده که میتونین پرینت بگیرید :D

پستهای مرتبط:

• اصول طراحی و کدنویسی نرم افزار (وب سایت)
• توصیه هایی به دانشجویان کامپیوتر و IT
• شیوه ارائه مطالب علمی و فنی
• امروز برم دانشگاه یا بگیرم بخوابم؟
• به کمک اشکال و اسکرین شاتها، کد بنویسید