* زندگی سخت، و سختکوشی از اون یه سنگ-نما ساخته بود. سنگ نما یعنی کسی که از بیرون مثل سنگ، سخت به نظر میاد ولی از درون در حال فروپاشی هست. هیچکس نفهمید که اون بیچاره بخاطر شرایط سخت زندگیش اینقدر عنق و گوشه گیر و سنگ هست و اگه کسی بهش محبت می کرد، اگه کسی علاقه هاشو می فهمید، اگه کسی بود که درکش کنه، اگه کسی پای درددلها و حرفاش می نشست، اگه کسی تو جمعشون راش میدادن، هیچوقت اینطوری نمی شد. اون روزی که از اینجا رفت من چقدر نشستم براش گریه کردم. فکر میکردم خوب لااقل اینجا یه کسی بود که باهاش درددل کنه، دیگه شناخته بودیمش، ولی حالا چطوری میخواد تو محیط جدید خودش رو وفق بده. دوباره با افراد جدید اخت بگیره، دوباره بهش بگن سنگ، بی احساس، دوباره غصه بخوره، در حالیکه نبود. واقعا نبود.

* یه آدمهایی هستن که من همش نگرانشون هستم که هیچکس تو دنیا واقعا نمیتونه درکشون کنه. سنگ نما ها. آخ سنگ نماها کاش یکی رو پیدا کنن که باهاش درددل کنن. کاش یکی رو پیدا کنن که دلیل رفتارهای عجیب و غربیشون رو بفهمه. کاش یکی رو پیدا کنن که باهاش دعوا بگیرن، پاچه اش رو بگیرن که فقط حرف بزنن و اونم بفهمه که چرا اینجورین.

پستهای مرتبط:

• کلاف سر در گم
• برشی از زندگی آدمها، یا ما چطور بی تفاوت میشیم؟
• حمایت از قربانی
• مادرها همه شبیه همن...
• حق دادن

* گودر که رفت در یک دوره اصحاب کهف مانندی قرار گرفتم. چند روزی بود، اخبار رو نمیخوندم و حتی نمیدونستم که لینک دسترسی به گودر کماکان مثل گذشته وجود داره. برای همین تقریبا از چیزهای جدید بی خبر بودم. حسم در مورد بقیه مجازی های دوروبرم هم همینطوری بود. یعنی حس میکنم آدمها از خبر خوندن و اونطوری به روز بودن خارج شده بودن.

* چند وقت پیش حدود ۲ روز مهمان یه سری از دوستام بودم که تو تهران خونه مجردی دارن. روز قبلش هم که سرکار بودم اینترنت نداشتیم. تو خونه اونها فقط اینترنت دایال آپ بود. دایال آپ که چه عرض کنم. این مودمهای جی پی آر اس رو دیدین؟ از دایال آپ هم کندتر بود. شب اول یه ذره اومدم و فقط هم فرندفید باز میشد و دیگه هیچی و سرعت هم اونقدر کم بود که بیخیال اینترنت بازی شدم. فرداش هم همینطور بود. پس فرداش خودم توی خونه اینترنت نداشتم و فقط از روی هارد برادرم فیلم دیدم. این شد که چند روز خیلی نمی فهمیدم تو دنیای مجازی چی میگذره.

* روز بعدش که اومدم اینترنت واقعا حال و هوای اصحاب کهف رو درک میکردم. اونهمه خبر نخونده، فید نخونده، وبلاگ نخونده، بحث ندیده، فید نداده و … الان دقیقا یادم نمیاد که حس خوبی داشتم یا نه؟ ولی فکرشو که میکنم میبینم هرزچندگاهی برای ما آدمهای امروزی یه چنین غار رفتنی لازمه. کمااینکه همین الان هم تو دنیا کسانی هستن که اندازه ما به روز نیستن و ارتباطات ندارن و اتفاقا دارن بهتر از ما هم زندگی می کنن. انگار ما هی عادت کردیم دردسری به خودمون اضافه کنیم و بعدش فکر کنیم چقدر با این دردسره وضعمون از بقیه بهتره. یه نوع خود-برتر-بینی ای که به نسبت برتری خاصی هم محسوب نمیشه. به نظر من هرزچندگاهی باید یه چیزی ما رو مجبور کنه بریم تو غار. چیزای خوبی تو زندگی کشف می کنیم، به خودمون هم بیشتر سر میزنیم.

پستهای مرتبط:

• برشی از زندگی آدمها، یا ما چطور بی تفاوت میشیم؟
• تشنگان خبر!
• دنیای بیرون از اینجا!
• زندگی در عصر شبکه های اجتماعی: نقد بیرحمانه
• دانشگاهی که شبکه های اجتماعی را به مدت 1 هفته مسدود خواهد کرد

* پیش خودم گفتم شاید براش مهمه که اسم عطر رو بدونه. ازش پرسیدم: اگه خوشتون اومده، میخوای زنگ بزنم اسم عطر رو بپرسم؟ برای عروسمون بود. اسمش رو یادم نیست. گفت نه، اتفاقا خوشش نمیاد. اتوبوس توی ترافیک میلی متری حرکت میکرد، راستش به من برخورده بود که خوب اگه از عظر خوشش نیومده، چرا این سوالات رو پرسید؟ یه ۱۰ دقیقه ای گذشت و بعد گفت: شوهرم آخراش همه اش بوی این ادکلن رو میداد. تعجب کردم: یعنی میخواین بگین این عطر مردونه است؟ صداش رو پائین تر آورد و گفت: نه عطرش که زنونه است. شوهرم زن دوم گرفته بود، ۳ ماه بعد ازدواج مجددش فهمیدم، میدونستم که هیچوقت به خودش عطر نمیزد.

پستهای مرتبط:

• آهویی دارم خوشگله...
• تو الان باید با من حرف بزنی!
• زنانگی؟!
• خودی یا غیر خودی؟!
• افرادی که کمتر به چشم میان...

* راستش من اصلا نمیدونستم چنین مغازه هایی تو تهران داریم. یعنی مغازه هایی به اسم تاناکورا که لباسها یا کفشهای دست دوم رو میفروشن. سمساری رو میدونستم ولی اینا رو نه. حالا اینا که دارن نوعی تجارت میکنن اما به نظرم ایده اش ایده خوبیه. یعنی یه جایی باشه که ما بریم لباسهای دست دوم یا لباسهایی که دیگه نمی پوشیم رو بدیم به اونجا و اونا به صورت رایگان بدن به افراد نیازمند. مخصوصا الان تصور کنید که فصل سرما هست و خوب چقدر لباسهای گرم گرون هستن. من خودم به شخصه کلی کفش و انواع بارونی و لباس گرم دارم که خیلی وقته نمیپوشمشون و بعضیاشون رو فقط چند بار پوشیدم و خوشم نیومده. مطمئنم که خیلیا هستن که اینجور لباسها رو دارن و استفاده نمیکنن و خیلیام هستن که ندارن و نمیتونن بخرن.

* یه سنتی هست به اسم جشن نیکوکاری که اواخر سال برپا میشه. کاش اول فصل سرما هم برگزار میشد، مخصوصا اینکه خیلی از ما ممکنه مستقیما فرد مستمندی رو نشناسیم. فکر نکنید که اونا این لباسها رو قبول نمی کنن. تو همون مغازه همون لحظه کلی مشتری وایستاده بود که داشتن خرید میکردن. حتی یه زوج جوان شیک پوشم بودن. خلاصه از دیروز این ایده که کاش یه جاهایی بود که به جای اینکه اینا رو پولی بفروشه، به صورت رایگان در اختیار خانواده های نیازمند قرار بده اومده تو ذهنم. مخصوصا اینکه اصلا مشخص نیست همون لباسها چطور به دستشون رسیده؟ منظورم اینه که ممکنه کسی رایگان داده باشه ولی با یه پولی بدن به اینجور مغازه ها ؟

پستهای مرتبط:

• چون میگذرد غمی نیست
• یک صحنه سوال برانگیز در مترو و چند برداشت
• نقدی بر استدلال مالکیت بر بدن خویش
• مسئله شخصی یا اجتماعی؟
• آن کمربند ناهمگون!

* آقای کارشناس میگفت که: ببینید رفتارتون با زنها حتی الامکان باید همدلانه باشه. دیدید وقتی یه خانمی با خانمی دیگه درددل می کنه اون برمیگرده میگه: منم همینطور؟ این رفتار که کسی دیگه احساسش مثل اوناست، بهشون آرامش میده.
بعد مثال زد: فرض کنید که توی ماشین نشستید و همسرتون کنارتون هست و یه دفعه برمیگرده میگه: وای هوا چقدر سرده. در این لحظه شما باید بجای هر نوع قضاوت یا واکنش دیگه ای بگید: آره عزیزم همینطوره. میخوای بخاری رو برات روشن کنم؟

* بعد گفت: شما همیشه باید نظر اون رو بپرسید نه اینکه وقتی حرفی زد بلافاصله واکنشی نشون بدید، همسر شما بیشتر نیاز داره شنیده بشه، چون خانمها غیرقابل پیش بینی هستن و اینا. مثلا گفت ممکنه شما بخاری رو روشن کنید، حالا به اینجا ختم نمیشه، ممکنه ۲ دقیقه دیگه خانمتون گرمش بشه و اینبار برگرده بگه: وای هوا چقدر گرم شد. بعد گفت فکر نکنید شوخی میکنم، خانمها واقعا حال و هواشون اینجوری هست!

* مجریه برگشت گفت: آره دیگه به حرف خانمها گوش کنیم که باید با بخاری روشن و شیشه های پائین راه بریم:))
کارشناسه در حالیکه میخندید گفت آره: باید از خودش بپرسی که عزیزم کدوم برات بهتره؟ بخاری رو خاموش کنم یا شیشه ها رو پائین بکشم. خلاصه اگه فورا واکنش عملی نشون بدید……….. مجریه نذاشت حرف کارشناسه تموم بشه برگشت گفت: هر ۲ دقیقه یه بار باید کولر یا بخاری رو روشن کنید و شیشه ها رو بالا پائین بدید. کارشناسه گفت نه بدتر دیگه خسته میشید و طبعا باید بزنید کنار:))

پستهای مرتبط:

• کسی که هم زن گرفته بود هم شوهر کرده بود!
• چطور میشه این دختر رو به زندگی برگردوند؟
• آیا اعتماد به نفس اکتسابی ست؟
• شاهزاده خانوم سلطانه
• تعویض همسر

* برادرزاده من یک و نیم ساله است. چند روز پیش اینجا بود، یعنی خوابیده بود. ما همه رفته بودیم تو حیاط نشسته بودیم حرف میزدیم. یه دفعه دیدم برادرزادم پرده رو کنار زده و هی رو شیشه میکوبه و با خودش اَ دَ دَ، الو بَ دَ دَ میده و خیلی تقلا میکنه که حرف بزنه ولی فقط الو رو میتونست بگه. وقتی در رو باز کردم در کمال تعجبم دیدم که تلفن زنگ میزنه:) نگو تلفن زنگ خورده و بچه صداشو شنیده و اومده به ما خبر بده که بیاین تلفن زنگ میزنه. نمیدونین چقدر از اینکارش ذوق کردم. با خودم فکر میکردم اوه این بچه چه کشف مهمی تو زندگیش انجام داده. یعنی کم کم از روی رفتارهای ما و صدای تلفن فهمیده که یکی باید خبردار بشه بره جوابش رو بده.

* حالا از کشف چیزهای کوچک که بگذریم مثلا اینکه کم کم دیگه داره یادش میمونه که لیوانشو کجاها گذاشته، یا مامانش وقتی چادر سر میکنه، یعنی میخواد بره بیرون. یه بار داشتیم شام میخوردیم. این برادرزاده ام از اول عادت نداشت که کسی بهش غذا بده و همیشه دلش میخواست خودش لقمه شو برداره. برای همین مامانش یه سفره بزرگ زیرش میذاره که خودشو و لباساشو کثیف کنه ولی لااقل یه کم از غذاشو بخوره:دی

* یه بار سر همین شلوغ کاریهاش، از حرص مامانش که ترشی بهش نداد، همه غذا رو ریخت. انگار که مثلا بدونه مامانش سر این حساسه! بعد عروس مام عصبانی شد، دعواش کرد و یواشکی روی دستش رو زد که اینکارت زشت بود و اینا. آقا مگه این بچه قهر نکرد؟ اونم چه قهری. با صدای بلند زد زیر گریه. نوازشهای مام فایده نداشت و فقط مامانشو نگاه میکرد. عروس مام از عمد بهش توجهی نمیکرد. اونم دید داد وبیداد فایده نداره، در کمال تعجب ما یه دفعه آروم شد و اومد سمت مامانش. بعدشم تا جایی که مثلا زورش میرسید، محکم روی دست مامانش زد و گفت اها :)) و بعدشم لباشسو به علامت بغض جمع کرد همونطوری که مامانشو نگاه میکرد عقب گرد کرد یعنی من هیچوقت اینکارشو فراموش نمیکنم که چطوری تو عالم بچگی اومد انتقام بگیره:))

پستهای مرتبط:

• شبیه دختر-بزرگها
• بازی بزرگان
• تلاش مذبوحانه...
• بذار یادم بیاد...
• قبیله ای عروسکی

آیا بتهایِ بی ارزش بهترند یا کسی که دعای مضطر و درمانده را به اجابت می رساند و گرفتاری و بلا را برطرف می کند؟

پستهای مرتبط:

• شد؟
• از خدا چی می خوام؟
• مقصد
• خدا هنوز دوستم داره
• من اگر خوبم، اگر بد

نمی دانیم
اگر عبور کنیم
وارد شده ایم
یا خارج

نمی دانیم
اگر گام برداریم
دور شده ایم
یا نزدیک

ایستاده ایم
حیران
نمی دانیم بخندیم
یا گریه کنیم

* عمران صلاحی

پستهای مرتبط:

• دل
• عاشق بد اقبال
• تو چقدر بایدی؟!
• مرداب
• رحمت کند مگر دل نامهربان دوست

* به این مغازه دارها هم حسودیم میشه. روزهایی که مرخصی ساعتی میگیرم و مثلا ۱۰ راه می افتم که برم سر کار، تازه میبینم آقای مغازه داری رو که در مغازه رو باز کرده و داره جلوی مغازه اش رو با آب و جارو میشوره و لابد از بوی خاک آب خورده مست شده. گاهی اوقاتم میبینی بقیه دوستانش رو جمع کرده و دور همی نشستن دارن یه صبحانه مفصل میخورن. آدم واقعا حسودیش میشه.

* گاهی اوقات فکر میکنم ما اصلا از زندگی چیزی نفهمیدیم. از بچگی تا پایان دانشگاه که باید صبح زود میرفتیم و بعد از ظهرها هم تکالیف مدرسه و دانشگاه و درس. بعدشم که رفتیم سرکار، بازم صبح رفتن ها و خستگی برگشتن از سرکار. کی وقت کردیم زندگی کنیم؟

* مثلا دلم میخواد ساعت کاری صبح هرموقع دلت خواست می بود. صبحها پا میشدی با خیال راحت چایی دم میکردی، وقت داشتی میرفتی نونوایی نون تازه میگرفتی. مواد صبحانه هم هر روز به دلخواه و وقت کافی هم برای صرف صبحانه داشتی و حالا بعدش میرفتی سر کار. چی میشد اگه میشد :)

پستهای مرتبط:

• زندگی در غربت و نداشته هایش
• اینطور آدمیم من! :)
• تمرین مراقبت
• نیاز به شنیده شدن
• مکالمه در سعادت آباد

* اون موقع هم که مادربزرگم رو شب بردیم بیمارستان، نوشته بودم که شبها مخصوصا دیروقت ممکنه خیابانها خبری نباشه اما به محض اینکه وارد بیمارستان میشی انگار روز روشنه همون قدر شلوغه و سرعت اتفاقات زیاد. مخصوصا تو بخش اورژانس. یکی میبینی تصادف کرده، یکی دستش شکسته، یکی از تخت پائین افتاده، یکی دعواشون شده، یکی دست بچه اش سوخته و… همه اینها به قدری تند تند جلوی چشم شما رفت و آمد دارن که بعد از مدتی در برابر درد منفعل میشی!

* به محض ورود ما یه تصادف موتوری آورده بودن که زن و شوهر شدیدا زخمی شده بودن. برای همین تخت خاله من رو بدون پذیرش ول کردن وسط سالن که برن تصادفی رو پذیرش کنن. حق هم داشتن، صحنه خیلی فجیعی بود… ما همینجوری وسط سالن نشسته بودیم که یه تخت دیگه رو هل دادن وسط سالن و رفتن. کسی که روی تخت خوابیده بود تقریبا از همه جای بدنش با زنجیر بسته شده بود، اعم از دست و پاش و حتی شکمش. یه سرباز هم بالای سرش وایستاده بود. روم به دیوار هی هم بالا می آورد و رنگش بشدت پریده بود:(

* تا شوهر خاله ام بره کارهای پذیرش خاله ام رو انجام بده یه ربعی طول کشید، این وسط پرستارها به همه بیمارها منجمله خاله من میرسیدن الا به اون بدبختی که با زنجیر بسته شده بود. دیگه داشت حالم بهم میخورد. کسی که به تخت بسته شده بود، هرزچندگاهی به اطرافش نگاه میکرد، راستش یه کم ترسیده هم بودم. رفتم به پذیرش گفتم چرا کسی توجهی به این بدبخت نمیکنه، خانمه جوابم رو نداد.

* دکتر که اومد بالای سر خاله ام دیگه تحمل نکردم، داد زدم که این بابا هی داره بالا میاره دکتر، چرا کسی محلش نمیذاره؟ دکتر با خونسردی کامل و بدون اینکه سرش رو هم بالا میاره برگشت گفت: خانم داد و بیداد نکنید، مورد خودکشیه! اولین بار هم نیست. گفتم خودکشی باشه، چرا دست و پاشو بستین؟ چرا بهش رسیدگی نمیشه؟

* دکتره اینبار با لحن دلسوزانه ای گفت: دختر جون، چون دیگه این مدل خودکشی ها برامون عادی شده. اینجا بیمارستانی نزدیک یکی از زندانهای تهران هست. اون سرباز رو میبینی؟ ماموره، میگه این آقایی که می بینید یه نفر رو زمان دزدی کشته، حالا چند سال باید زندان بمونه و بعدشم اعدام میشه. خودکشی کرده که بیاد بیرون ۴ تا آدم ببینه. اینجا دیگه عادی شده، اینایی که زندانهای طولانی مدت دارن، هرزچندگاهی به یه بهانه ای و روشی دست به خودکشی میزنن که فقط چند ساعت بیارنشون بیرون و توی شهر و بیمارستان باشن. نگران نباشید الان داره بهش خوش میگذره که بیرونه! شمام صداتون رو بیارید پائین!

* دکتره به نوعی داشت راست میگفت که عمدیه ولی من خیلی دلم برای آقاهه سوخت. با خودم فکر میکردم چه کاریه؟ یه اشتباهی تو زندگیش کرده و حالا باید یک عمر جواب پس بده. بعضی اشتباهات تو زندگی خیلی وحشتناک هستن و تاوان سنگینی دارن طوریکه یه آدم سالم با قد ۱۸۰ و حدود ۹۰ کیلو وزن رو مجبور میکنن فقط برای چند ساعت آزادی دست به خودکشی بزنن و …

پستهای مرتبط:

• به نظر شما این کار درست بود؟
• حق و ناحق کردن!
• مامان بازی در آوردن
• هم دوست، هم دشمن
• او یک پدر بود...