* شایعه پایان دنیا همونطوری که میگفتن شایعه بود. اما بعضی وقتها تاثیر و یا حواشی شایعات از چیزی که میخوان بگن مهمترن. مثلا اینکه اگه واقعی بود چطور بود؟ من خودم رو براش آماده کرده بودم؟ روز بعد از اون دنیا چطوری میشد، چه بلایی سر دارایی های مادی و معنوی و خانواده های ما تو روزهای بعدش می اومد؟ اصلا چرا یهویکی؟ آدم انتظار داره برای واقعه به این مهمی کلی پیش زمینه ایجاد بشه و …

* حالا فرض کن این وسط من یه شب نشسته بودم فرندفید رو می دیدم. فیدهای مردم همینطوری برای خودش بالا و پائین میرفت. یه دفعه فکر کردم فکر کن اگه واقعیت داشته باشه، موجوداتی که بعدا زنده هستن چقدر سر این فیدهایی که ما شوخی گرفتیمش، بهمون میخندن و شاید اصلا دلشون برامون بسوزه که کاش جدی میگرفت، دیدی چی شد؟

* دنیا که خب تموم نشد اما چیزی که مسلمه بالاخره یه روزی ماها تموم می شیم و میریم. ماها که میگم یعنی آدمهای همین دورو و زمونه که آی دی و اکانتهامون تو شبکه ها و وبلاگامون جز داراییهامونه. امروز که نه فرض کن ۵۰ سال دیگه بالاخره بخش زیادی از اینترنت و دنیای مجازی پر از اکانتهایی هست که صاحبانشون فوت کردن، وبلاگهایی که نویسنده هاشون فوت کردن، و آیدیهایی که دیگه چراغشون هیچوقت روشن نمیشه…

* پدربزرگ من ۸۷ سال از خدا عمر گرفت. همیشه میگفت یکی از چیزهایی که عذابت میده نگاه کردن به عکسهای قدیمی هست. به همه کسانی که باهاشون خاطره داری و دیگه نیستن. دوروبرت پره از آدمهای جدید که نه باهاشون همدوره ای و نه کمتر خاطره مشترکی باهاشون داری و نه درکت میکنن. فکر کن ۵۰ سال دیگه، حالا فرض کن ۶۰ یا ۷۰ سال دیگه زنده باشی اونوقت اکثر دوستان لیستت دیگه فوت کردن و آدمهای جدید که بعید میدونم به لیستت اضافه شده باشن. تازه تو دنیای واقعی ارتباطاتت با آدمها محدودتر از دنیای مجازی هست. تو دنیای مجازی کسانی تو لیستت هستن که ارتباط مستقیمی غیر از خودن فیدها و مطالبشون باهاشون نداری و خوب اینم خاطره هست که هرروز میای میبینی فلانی امروز چیکار کرده. تو دنیای واقعی تازه بین معدودتر افراد اینکارو میکنی.

* اصلا چه فوت کرده باشیم چه نکرده باشیم، دنیای مجازی میخواد با اینهمه اکانت و وبلاگ و آیدی فوت شده چیکار کنه؟ میذاره همینطوری متروک بمونن یا یه بخشی ایجاد میشه که جایی برای یادآوری مرده هاست؟ یه چیزی مثل قبرستان مجازی. تو فکر کن این بیشتر تو شبکه های اجتماعی کاربرد داره. مثلا فیس بوک رو ببین که ۵۰-۶۰ نفر از دوستانت دیگه فوت کرده باشن… همین الان تو لیست فیس بوک من ۲ نفر هستن که فوت کردن. یکیشون یه دختره بود که من نمیشناختمش ولی دوستانش هنوزم تو بعضی مناسبتها روی دیوارش یادگاری مینویسن.

*پانوشت: در همین راستا این سایت رو پیدا کردم برای خارجیهاست. به دوستان نزدیکشون اجازه میدن ببینن که میخوان مراسم ختمشون چطور برگزار بشه. البته از نظر قانونی تو دنیای واقعی هنوز اعتبار نداره. اینم یه سایت فارسی زبانه. تو توضیحش نوشته پایگاه مذهبی “سه نقطه ” با هدف توجه به آخرت و یاد نمودن اموات اقدام به راه اندازی این آرامگاه در دنیای اینترنت . کاربران  این امکان را دارد تابا ثبت مشخصات گذشتگان خود یک سنگ قبر به آنها دراین آرمگاه اختصاص دهد.

پستهای مرتبط:

• برشی از زندگی آدمها، یا ما چطور بی تفاوت میشیم؟
• مرگ در دنیای مجازی
• نوستالژی چک کردن شمارنده وبلاگ
• وقتی وبلاگ نبود چیکار می کردیم؟
• یک بحث چند ملیتی در فرندفید

تحت دسته دسته‌بندی نشده | RSS نظرات | نظر شما

بعدی: بیماری مامان
قبلی: معنویت درمانی!