۱۳۹۱-۰۴-۶
برنامه رادیویی درباره خرافات در دین
* تا جایی که من میدونم اکثر مردم ایران تلویزیون نگاه میکنن (این اکثری که میگم اصلا بیراه نیست ها، به این گزارش اخیر گالوپ نگاه کنین، اینو که دیگه دشمنان تهیه کردن:دی) فرض کنیم لااقل برای دیدن سریالها. مثلا همین سریالهایی که یه دفعه مشهور میشن، حتی اونایی که فکرشم نمی کنین میان درباره اش حرف میزنن و مطلب مینویسن. ولی درباره رادیو و طرفدارانش من خیلی نمیدونم. یعنی نمیدونم چقدر از مردم ما رادیو گوش میدن، تصور من اینه که اکثرا مخاطبین رادیو راننده ها هستن. من خودم قبلا تو تاکسیها میشنیدم و از وقتی که ماشین خریدم فهمیدم که بالاخره آهنگ گوش دادن تکراری میشه برای آدم ولی گوش دادن به یه برنامه رادیویی خوب برای آدم آموزنده است؛ یه چیز جدید یاد میگیری.
* تجربه من از گوش دادن به رادیو اینه که شاید بدلیل راحتتر برنامه سازی و کمتر امکانات خواهی (چه اصطلاحی شد:دی) برنامه های رادیو اغلب متنوعتر و بیشترن. برای همینه که کانالهای رادیویی ما چند برابر تلویزیوناییشن. یه چیز دیگه در مورد برنامه های رادیو اینه که اون سختگیری های اخلاقی-اعتقادی-سیاسی تلویزیون رو ندارن یا کمتر دارن. اکثر برنامه ها زنده ان و مجریها نگاه انتقادی بیشتری دارن (من بیشتر رادیو جوان و رادیو تهران رو گوش میکنم)
* اینها رو ننوشتم که از رادیو تعریف کنم، میخواستم به صورت شهودی حرف بزنم. روز شهادت امام موسی کاظم (ع) طرفای ساعت ۷:۳۰ دقیقه بود که من رادیو رو باز کردم و رادیو گفتگو هم بود. اون موقع یه برنامه مناسبتی داشتن که البته میزگرد بود ولی نه به صورت میزگردهای خشک تلویزیون. واقعا میزگرد بود. مجریه کمتر حرف میزد و سوالای الکی میپرسید و بیشتر بحث بین خود مهمانهای برنامه بود. مهمانها متشکل از یه کارشناس بودن و یه روحانی (از روی لحنش حدس میزنم) و ۳-۴ تا هم آدم عادی که داشتن درباره موضوع خرافات در دین بحث و سوال و جواب میکردن.
* اگه از من بپرسن بهترین برنامه مناسبتی که این مدت دیدی/شنیدی چی بود، میگم همین برنامه ای که از نصفه راه گوش کردم و حتی اسمشم نمیدونم. یعنی واقعا برنامه مناسبتی مذهبی به اون میگن. مهمانهای برنامه داشتن شبهاتشون رو از خرافات در دین مطرح میکردن، خیلی هم صادقانه و اون آقای کارشناس و روحانی هم کاملا مستند جواب اونها رو میدادن و بعضا خیلی راحت میگفتن که این مسئله شرعی نیست و بیشتر خرافاته. طیف سوالات از اعتقاد به چشم زخم و قربانی دادن و صدقه دادن شروع میشد تا در مورد قیامت و …
* ممکنه بگید این مدل برنامه تکراریه و تو همین تلویزیون خودمونم یه برنامه زلال احکام داریم. نه خوب من فکر میکنم الان بیشتر ماها بیشتر از اینکه راجع به احکام سوال داشته باشیم، شبهات داریم در مورد دین و دستوراتش. من فکر نمیکنم شرکت کنندگان تو اون برنامه رادیو سوادشون کم بوده باشه، اما با اینحال تعداد شبهات خیلی زیاد بود طوریکه میپریدن وسط بحث هم و اصلا جواب یه سوال تموم نشده سوال بعدی می اومد، و اصلا خود منه شنونده هم کلی سوال داشتم و هنوزم دارم ولی نمیدونم از کجا و چطور بپرسم که بدونم جوابها درسته.
* اتفاقا دختره هم که تو برنامه بود همینو پرسید: کارشناسه گفت ما تنبلیم، خودمون دنبال جواب نیستیم، به یک شبه به پول رسیدن و جواب رسیدن اعتقاد داریم و دختره گفت شما راه حل بدید ما بپرسیم: روحانیه گفت اینهمه سایت مراجع تقلید و روحانیت هست که بخش شبهات دارن میتونین ایمیل بزنید یا تو سایتشون بپرسید و دختره هم گفت که بعضا دیر جواب میدن و یا جواب نمیدن و حالا اونی که اینترنت نداره چیکار کنه؟
* من یه چیز دیگه هم میخواستم راجع به این موضوع بگم که الان هرچی فکر میکنم یادم نمیاد! و تو رو خدا به من حق بدید. نگاه کنین این توئیت کی نوشته شده (تازه چند روز بعد برنامه بود) و طبعا درفت این پست رو نوشتم و الان دارم کامل میکنم :D
