۱۳۸۹-۰۸-۱
مسجد رسانه ای بسیار قوی، با مخاطبین بسیار
* یک مدتی هست که مسافرت زیاد میرم. یعنی واقعیتش اصلا نمیتونم آخر هفته ها تنهایی تهران بمونم. حالا میتونه نتیجه دنیا اومدن برادرزاده ام و شوق دیدن اون باشه، میتونه دلتنگی و عدم تحمل تنهایی باشه. این مدتی که میرم قزوین با زن داداشم خیلی اینور و اونور میریم. اونها به نسبت خانواده ما خیلی مذهبی محسوب میشن. خانواده ما مثل همه شمالیها مذهبی بودنشون معمولیه. وضعیت پوشش، رفت و آمد، مهمونی و مسجد رفتن و اینها. مثلا اینطور نیست که هر ظهر و شب برای نماز جماعت برند مسجد. ولی خانواده عروسمون اینطوری هستن. من هروقت میرم اونجا، طبیعیه که باهاشون میرم مسجد. البته من در ایام دیگه سال خیلی کم میرم مسجد به نسبت سابق. سابقا خیلی میرفتم.
* به نظر من در شهرستانها به نسبت تهران مردم وقت بیشتری برای مناسک مذهبی و مسجد رفتن میذارن. حتی در همون شمال هم اینطوری هست. در تهران فقط در ایام مذهبی سال مثلا ماه رمضان و ماه محرم مساجد بسیار شلوغ میشه، اما در شهرها و روستاها، مسجد اغلب جایی هست که مردم اونجا جمع میشن، همدیگه رو میبینن، هرروز احوالپرسی و شده حل مشکلات یکی از اهالی و به نظر من جو صمیمیتری در شهرهای دیگه نسبت به تهران حاکمه. مثلا شما وقتی میری مسجد میبینی، اکثر خانمها همدیگه رو میشناسن و از نزدیکان همدیگه سوال میپرسن، حتی میدونن کی، چه زمانهایی میاد مسجد و عروسش مثلا امروز نیومده و الخ.

* من فکر میکنم عموم مردم ایران از هر طیفی که باشند، اغلب به مقدسات مذهبی احترام میگذارند. اینرو میتونید زمانی متوجه بشید که مثلا یک توک پا همین الان برین امام زاده صالح و در همین تجریش خودمان و تیپهای مختلف دختران رو ببینید که تکیه دادن به ضریح و از امامزاده حاجت میخوان. اما مسجد وجه زیارتی نداره و برای همین شاید در ایام مذهبی سال مثل ماه رمضان که نماز جماعت برگزار میشه و یا ادعیه مخصوص و همینطور ماه محرم که خوب ماه عزاداری هست و خیلی ها فارغ از تیپ و قشری از جامعه که درش هستن، مشارکت دارن.
* همه اینها رو گفتم که بگم روی حساب حرفهای بالا من فکر میکنم مسجد یکی از مهمترین رسانه ها در ایران هست که اتفاقا مخاطبین بسیار زیادی داره. حالا اینهمه روی اینترنت سرمایه گذاری می کنن، ولی همین اینترنتی ها هم اگه دقت کرده باشید، در ایام مذهبی سال از خاطره هاشون توی مساجد و تکایا مینویسن، یا عکسهایی که به حال ماها میبینم. منظورم اینه که حتی اگه همه مردم ایران رو فرض کنیم به اینترنت دسترسی داشته باشند، بازهم چیزهایی که در مساجد خواهند شنید، براشون از قداست بیشتری برخورداره. همین هم نشینی های مردم سر نمازهای یومیه خودش بهترین فرصت برای کسانی هست که بخوان سرمایه گذاری ای چیزی بکنن. از طرفی مساجد ما بسیار سیاسی هستند، چه مداحها و چه روحانیونی که سخنرانی میکنند، مسائل سیاسی روز رو میگن، اینرو حتی در شهرهای کوچک هم اگه رفته باشید می شنوید.

* به نظر من بدنه عمومی مردم ایران اصلا فارغ از این دعواهای سیاسی ما هستند و اصلا به طور کلی میشه گفت خیلی خبر نمیخونن، حتی اخبار صدا و سیما رو هم بعید میدونم حوصله کنند گوش کنند، اما همینها پای حرفهای روحانی های مساجد می نشینند، چون اون مکان و اون عمل رو مقدس میدونند و اینه که به نظر من هر حزبی که روی اینها سرمایه گذاری کنه، موفقتره.
* یک چیزی هم که دلم میخواد بگم اینه که ماها در دعواهای خودمون مردم “مسجدرو” رو در نظر نمی گیریم، البته شایدم نمیخوایم بگیریم! اما به هرحال به نظر من میشه گفت اینها از عظیم ترین اقشار این مملکت هستند. مثلا شما سر ظهر برین نمازخونه دانشکده فنی دانشگاه تهران و یه ۲-۳ ساعتی اونجا بنشینید، بهتون قول میدم متعجب میشید از تیپهایی که میان و نماز میخونن. من نمیتونم آمار دقیقی بدم، اما به نظر من مدرنیته و بعبارتی مدرن شدن شهرها و روابط، آنقدرها در مسجد رفتن مردم تاثیر منفی ای نداشته، شاید فقط باعث شده در همه ایام سال نرن ولی در ایام مذهبی همینها خواهند رفت و یک شور همگانی عجیبی به وجود میاد این زمانها صرفا.
* من خوش بین هستم؟ نمیدونم. اینها صرفا تجربیات شخصی من بوده. راستی عکسها رو هم مخصوصا انتخاب کردم. از سری عکسهای شبهای راز و نیاز مال فرارو و گزارش تصویری/ احیای شب بیست و یکم ماه رمضان در مصلای امام خمینی-۱ مال خبرگزاری مهر که به نظر من عکسهاش خیلی جالب بودن و خوبه ببینید.


زهرا Reply:
آبان ۱م, ۱۳۸۹ at ۶:۰۱ ب.ظ
مسجد باید یک رسانه همه گیر باشه که هست
از متن من چطور عکسش رو برداشت کردید؟:)