۱۳۸۹-۰۴-۲۶
این مردم نازنین!
* به نظر من مردم ایران خیلی عجیب هستند. من البته هیچوقت خارج از کشور نرفتم و یا با یک خارجی مدت زیادی زندگی نکردم، شاید واقعا همه مردم دنیا اینطوری باشند. یعنی بلد باشند چطور به هنگامه سختیها و مشکلات هنوز زندگی کنند، خوش باشند و خوش بگذرونند. ولی اینم میدونم که خیلی از بلاهایی که سر مردم ایران میاد، به جرم اینه که ایرانی هستن و در ایران زندگی می کنن و (به هر دلیلی که الان فکر می کنید درسته یا غلطه و موضوع پست من نیست) باید تحت فشار باشند. مثلا همین تحریمها رو در نظر بگیرید. هدفش فشار آوردن بر مردم ایران هست ولی به نظر من اونقدرها که باید تاثیر گذار نیستن.
* میدونیم که اوباما اخیرا تحریم جدید رو هم علیه ایران امضا کرد. این چند روزه تعظیلات شمال بودم، کافی بود این چند روزه شمال باشید تا با حجم مسافرتهای مردم آشنا بشید. از مسیر و راه بگیر تا خود خیابانها و پارکها و جنگلهای شمال و لب ساحل و دریا پر از مسافرانی بود که در حال خوشگذرانی بودند. اصلا تابستونا کافیه کنار رودخانه ها و درختای شمال برید و حجم مردمی که اومدن مسافرت رو ببینید. مسافرت هم خرج و مخارج داره. منظور من این نیست که تحریمها به مردم فشار نمیاره، منظور من اصلا چیز دیگه ایه و اونم اینه که مردم ایران آبدیده شدن. من زمان جنگ تحمیلی بچه بودم و بنابراین فشاری، چیزی یادم نمیاد، اما احساس میکنم هرچی که بوده اون ۸ سال مردم ایران رو ساخته. از یه طرف تبعات یک انقلاب و حکومت جدید، از طرفی جنگ تمام عیار زودهنگام، همه اینها مردم ما رو مقاوم ساخته. در حالیکه ماها (من) اینطوری نیستم مثلا سر همین تحریمهای تکنولوژیک (فیس بوک و یا بلوهاست) کلی غر زدم در همین وبلاگ!
* زمانی که بحث سهمیه بندی بنزین شد، به شخصه فکر میکردم حتما مسافرتها خیلی کم میشه، یا اعتراضات شدیدی در کشور رخ میده، مخصوصا اینکه اگه یادتون باشه همون اوایل چند تا پمپ بنزین رو به نشانه اعتراض آتش زده بودند (یادمه این پست رو هم برای همین نوشته بودم بیشتر خود-دلداری بود تا پرسش!) اما دوام زیادی نداشت و مردم ما باز هم عادت کردند و اگه آمارها رو هم ببینید، یا حتی موقع یه تعطیلی کوچک چشمی استانهای پربازدید رو نگاه کنین، از مسافرتها چیزی کم نشده. یا مثلا همین انتخابات و وقایع بعدش رو نگاه کنین و حجم طنزهایی که از این ماجراها ساخته شد.
* خیلی ها اینطوری توجیه میکنن که مردم ایران به استانداردهای زندگیشون توجهی ندارن. در حالیکه برعکس هست. نمیدونم اگه این حد از فشار و تحریم و انزوای اقتصادی روی ملت دیگری بود، واکنشش چی بود؟ به نظر من این بیشتر از اینکه اهتمام دولتی باشه، خاصیتی هست در خود مردم ایران. اگه ایدئولوژیکی بخوایم به قضیه نگاه کنیم، به نظر من تحریمهای اقتصادی روی مردم تاثیر چندانی نداره. برای اینکه مردم ایران کار خودشون رو می کنن و میدونن خودشون رو در شرایط جدید چطور وفق بدن. این تحریمها بیشتر مردم رو مقاوم میکنه تا نتیجه دیگه ای داشته باشه! یاد یه جمله از امام خمینی افتادم که در یکی از کتابهای درسی ما بود: «ما نان و پنیر خود را می خوریم و روی پای خود می ایستیم».
زهرا Reply:
تیر ۲۶م, ۱۳۸۹ at ۴:۵۲ ب.ظ
اینو صد در صد موافقم