۱۳۸۹-۰۲-۱
نوشتن با هویت واقعی
* یکی از مهمترین اصولی که هر وبلاگنویسی تازه کار و کهنه کار باید بدونه اینه که به ازای هر فردی که اون رو میبینه (و از هویت واقعیش خبردار میشه) مجبور خواهد شد، بخشی از مطالبش رو خود-سانس.وری کنه. اصلا در این مورد شک نکنید و اینو از کسی که ۵-۶ ساله وبلاگ مینویسه چشم بسته قبول کنید :D
* من همیشه به دوستام میگم که اگه سایت و یا وبلاگی میزنن، حتما و حتما هویت واقعی شون رو لو ندن. دقیقا منظورم اسم و اطلاعاتی هست که از اون طریق میشه به یه نفر رسید. حتی در مورد ایمیلهاشونم دقت کنن و حتما یه ایمیل جداگونه برای وبلاگ درست کنن و برای باقی کارهاشون یه ایمیل جدا داشته باشند. اینی که میگم منظورم از نظر امنیتی و سیاسی و اینها نیست ها، منظورم اصلا مسائل شخصیش هست. دیگه الان روزگار طوری شده که همه یا وبلاگ دارن یا تو شبکه های اجتماعی هستن و به اصطلاح میکروبلاگ مینویسن. منظورم اینه که اینها اصلا بخشی از فعالیتهای روزانه خیلی از ماها شده، پس خیلی مهمه. الان که اینها رو مینویسم یه چیزی تو مایه های کل اگر طبیب بودی و اینا باید برای خودم خونده بشه :دی
* واقعیت اینجاست که به دلایل معلومی، یه وبلاگ نویس مخصوصا ماها که روزمره مینویسیم، اگه لو بریم، ناخودآگاه هی وبلاگمون کوچیکتر و کوچیکتر میشه. در واقع میتونم بگم یکی از لحظاتی که میشه یه وبلاگنویس رو کاملا خلع سلاح کرد اینه که به طور مثال به طریقی بهش بگی: من میدونم تو زهرا اچ بی هستی. در اینجور مواقع وبلاگنویس کاملا بی دفاع خواهد شد!! حالا مهم نیست این آدم رو هر روز می بینید، یا هرزچندگاهی و یا اینکه فقط یه بار می بینیدش. مسئله اینجاست که از بعد از اون هر مطلبی که میخواین بنویسید، هی باید قیافه و فیدبک یکسری افراد رو لیست کنین و آخرشم میگین بی خیال، حالا این مطلبم ننویسم دنیا به آخر نمیرسه در حالیکه قبلش شاید نوشتن در موردش ۱۰ دقیقه بیشتر طول نمی کشید. علاوه بر خودسان.سوری به مرض هی ادیت کن و از نو نگاه کن و ببین مناسب پابلیش کردن هست، هم دچار میشید. مخصوصا در مورد ما روزمره نویسها. مثلا من الان ممکنه تو مد خوبی باشم و یه داستان بامزه اتفاق افتاده امروز رو بنویسم، یا مثلا شوخی کنم، یه پست چرت و پرت و طنز بنویسم، ولی وقتی با کسانی مواجه میشید که بعد نوشتن این چرندیات شما رو می بینند، دیگه از نوشته های عادیتون خبری نخواهد شد.
* حالا یه اصل هست توی امنیت که میگه امنیتی که از طریق پنهان کاری بدست میاد، اصلا قابل اتکا نیست ولی توی وبلاگنویسی تا حدی جواب میده، اقلا سه سوت نمیشه تشخیص داد. در ثانی هویت غیر واقعی مزیتش به اینه که به شما حق انتخاب میده که قبول کنین کسی شما رو بشناسه یا نه. بعدش این لذت رو هم در نظر بگیرید که جایی راجع به وبلاگ شما حرف زده میشه و خودتونم نشستید و گوش میدین. حالا اگه بدونن شما نویسنده فلان وبلاگی که نمیان نظرات واقعی شون رو بگن:)
* خلاصه اینکه تجربه من در اینترنت میگه که یکی از اشتباهترین کارهایی که یکی ممکنه در اینترنت انجام بده فعالیت با هویت واقعیش هست!! مخصوصا اگه میخواد تو شبکه های اجتماعی و یا وبلاگش راحت باشه. حالا اگه یه وبلاگ تخصصی داشتید که مهم نیست و باعث افتخار شمام هست که هویت واقعیتون اون تو باشه (البته اگه در دنیای واقعی هم باسواد باشید و یکی نگه هی میره کپی پیست میکنه و الکی قپی میاد) ولی در مورد وبلاگهایی به تیپ وبلاگهای ما اصلا به صلاح نیست.
matin Reply:
اردیبهشت ۳م, ۱۳۸۹ at ۲:۰۶ ب.ظ
این نظره که تشویق کرده با هویت بنویسیم چرا خودش ناشناسه؟!!!