۱۳۸۸-۱۱-۱۵
دنیای مخفی پشت کلمات: هفت سالگی
* داشتم می گفتم. همیشه هم کوتاه نویسی نیست. گاهی اوقات یه متن خیلی طولانیه ولی به قدری خوب نوشته شده که میشینی چند بار میخونیش و هر بار هم چیزهای تازه توش کشف می کنی. خوبی یا شایدم بدی وبلاگها اینه که تو اینا، آدمها میان زندگی شون رو در چند جمله کوتاه خلاصه می کنن. یعنی همین متنهایی که توی وبلاگها و اخیرا فیدهای گوگل ریدر میخونیم.
* گاهی اوقات میرید به وبلاگ کسی و میخونید که عاشق شده. یه مدتی دیگه نوشته اون آدمی که عاشقش بود، براش تمام شده. در وبلاگ دیگری از دلتنگی برای آدمی که عاشقش بوده، صحبت به میان میاد. تو یه جای دیگه نوشته دلش میخواد کسی پیدا بشه که عاشقش بشه، یکی از بچه هاش مینویسه، از خونه اش، از غذاهایی که درست میکنه، یکی از مرگ عزیزش مینویسه، یکی هم مینویسه که چقدر دلش میخواد بچه دار بشه ولی حامله نمیشه، مثل اون خانمه که من ۳ بار پستش رو خوندم و هر ۳ بار اشکم در اومد… همین طوری آدمها توی یک یا چند پست وبلاگی حجم انبوهی از اتفاقاتی که افتاده رو خلاصه می کنن. بعضی وبلاگهایی هم که مدت زیادی میخونیش، تقریبا از سیر زندگی نویسنده اش یه چیزهایی دستت میاد، حتی میتونی حدس بزنی که چه شکلیه. البته بیشتر در مورد روزمره نویسها. من سابقه خیلی بدی تو تشخیص ظاهر و به خصوص محاسبه سن وبلاگهای تخصصی دارم!
وقتی پستی رو میخونم، اگه صدای وبلاگنویس رو شنیده باشم، هی با صدای خودش میخونم، اگه نه که یه صدای حدسی براش در نظر میگیرم، مثلا با توجه به سن و جنسیت و نوع نوشته هاش، بعدش همیشه با اون صدا میخونمش.
* چرا من اینقدر علاقه دارم ریز زندگی شخصی افراد رو بدونم؟! تو دنیای واقعی هم همینجوری ام ها. کافیه یه نفر کمی از زندگیش واسم بگه، تا جزئیاتش رو نفهمم، آروم نمیگیرم! همیشه زندگی و علایق آدمها برام جذابه، همیشه. شاید برای همین، جذابترین بخش اینترنت برام، وبلاگها هستن. حتی خودم علیرغم همه مشکلاتی که به واسطه این وبلاگ برام درست شده، نمیتونم کتمان کنم که بازم دوستش دارم.
* دست خودم نیست، هر وقت وبلاگی رو میخونم که توش غم داره، هی با خودم فکر میکنم که پشت این کلمات چه دنیایی هست؟ شبیه سازی البته خیلی کار سختی نیست به خصوص وقتی اتفاق مشابهی برای آدم افتاده باشه. بعد وقتی یه جمله خاص رو میخونی، یاد حالات خودت می افتی، اصلا میدونی که نویسنده چرا این جمله رو نوشته؟ چرا طور دیگه ای ننوشته؟ حتی درک میکنی چرا دو پهلو نوشته. حتی میتونی حدس بزنی چه چیزهایی که میتونست بنویسه و ننوشته.
واقعیتش همینه. بر فرض هم که میخواست بنویسه، نمیتونست قشنگ با کلمات توصیفش کنه. کلمات که همه منظور آدم رو نمیرسونن. باید بقیه حسها مثل حالت چشمها و دستها و صورت هم بهشون اضافه بشه. گاهی اوقات هم ترجیح میدی که منظورت رو نرسونی و پشت کلمات قائم بشی. اینجاست که با خوندن چند کلمه یا جمله توی دلت خطاب به نویسنده وبلاگ فکر می کنی و میگی که آخی… من میدونم تو چی میکشی.
* همه اینها رو درباره وبلاگها نوشتم که بگم وبلاگ من ۷ ساله شد. دیگه وقتشه که بچه ام رو بفرستمش مدرسه، نه؟ :)
زهرا Reply:
بهمن ۱۵م, ۱۳۸۸ at ۱:۰۹ ق.ظ
سلام راحیل جان
توصیه میکنم به هیچ وجه آی پد نخری
مدت شارژش کمتر از سونی ریدر هست و البته اشکالات زیادی داره که شاید در موردش نوشتم
در هرصورت اگه فقط یه ایبوک ریدر میخوای سونی ریدر رو بگیر اگه نه چندین قابلیت ازش میخوای آی پد بخر. به هرحال قیمت آی پد مناسبه ولی فارسی رو ساپورت نمیکنه. ضمن اینکه نمیدونم چه فرمتهایی از کتابها رو ساپورت میکنه
جواب به این نظر
راحیل Reply:
بهمن ۱۶م, ۱۳۸۸ at ۲:۰۳ ب.ظ
مرسی عزیزم
جواب به این نظر