جنایت فقط این نیست که شخصی رو با دستان خودت کشته باشی جنایت انواع مختلفی داره که فقط یک نوعش قتله

پس معلومه که با جرمش آشنا نیستین
ایشان در دانشکده حقوق یعنی جایی که قاضی و وکیل راهی جامعه میکنه استاد حقوق ! بودن و این یعنی فاجعه
وکیل و قاضی که نزد مرحوم کردان تلمذ کردن الان باید در پرونده های حقوقی مردم قضاوت کنند یعنی با سرنوشت انسانها کاملا مرتبطه آنوقت می فرمایید مجازاتش چه بود ؟

مجازات کسیکه که ناصواب بر اریکه قدرت تکیه بزنه و سرنوشت میلیونها انسان با تصمیم این شخص گره بخوره استیضاح کمترین مجازاته ، در همان کتب حقوقی که مرحوم کردان هرگز نخوانده آمده چه مجازاتی داره

نه تنها مرگ “میتونه” به همه ما نزدیک باشه بلکه مرگ واقعا به همه ما نزدیک “هست.” توان و پتانسیل نیست بلکه واقعیت هست متاسفانه. شما میخواستید به دیگران یاد آور مرگ باشید (که به نظر من کار بسیار خوبی هست) ولی انکار مرگ در نوشته شما اندکی خودنمایی کرد.

شاید این احساس را داشته باشید که مثلا چهل پنجاه سال مدت طولانی ای هست و “نزدیک” نیست. ولی به نظر میرسه که هر چه سن آدم بالا تر میره زمان سریع تر میگذره. حداقل برای من اینطوریه. اگر چهل ساله دیگر هم زنده باشم این بیشتر مثل پانزده سال گذشته خواهد بود. البته “اگر”.

چیزی که مسلم هست اینه که صد سال دیگر یکی از ما نخواهد بود. آنهایی که خواهند بود ما برایشان حداکثر یک خاطره کمرنگ خواهیم بود. بیست-سی سال بعد از آن حتی خاطره هم نخواهیم بود. نسل ما بسرعت بسوی سکوت مطلق میرود. این نسل هم میشه چند سطر در کتب تاریخ مثل همه نسل های گذشته–سطوری که از رساندن معنی “بودن” ما قاصر خواهند بود. همانطور که سطوری که ما از قرون قبل میخوانیم اسطوره هست و ما را قانع نمیکند که دنیا و زندگی آنها بودند نه ما. ما هم هیچ میشویم.

بهنام