دیدگاه‌ها برای: زندگی در غربت و نداشته هایش

با: ممد

ممد — Thu, 01 Jan 1970 04:00:00 +0000

خدا رو شکر که شاغلین و کار دارین ! ما که حدود ۹ سال بقول شما تو غربت درس خوندیم و سربازی رفتیم ولی الان بیکاریم چی؟؟؟!!! کاش بجای شما بودم !!!

با: ممد

ممد — Thu, 01 Jan 1970 04:00:00 +0000

بسیار سفر باید تا پخته شود خامی ! اونایی هم که این ور هستن دلشون واسه همون غربت شما لک می زنه !!!!

با: لیلا

لیلا — Thu, 01 Jan 1970 04:00:00 +0000

منم مث تو خیلی تنهام ولی ای کاش میشد مث بعضی از اینا فکر کرد و بی خیال شی نمیشه دور بود و دلتنگ نبود

با: آرام

آرام — Thu, 01 Jan 1970 04:00:00 +0000

سلام عزیزم ناراحت نباش اومدم از شرح حال خودم برات بگم تا شاید کمی آروم بگیری منم مثل تو توی یه شهر غریب درس می خوندم و همزمان کار می کردم بعد از تموم شدن درسم (راستشو بگم به خاطر احتیاج مالی که داشتم) سر کارم موندم . ۷ سال تنهایی و غربت با کوله باری از نداشتن ها و گریه های شبانه که مطمئنم خیلی باهاشون دمخوری. اما کاش الان همون نداشتن ها بودن و همون گریه ها و همون بی کسی ها
۵ ماه پیش با یکی از همکارام که همه ازش تعریف و تمجید می کردن و همیشه به خوبی و درستی ازش یاد می کردن ازدواج کردم. که ای کاش این کارو نمی کردم شوهرم ناتو از آب در اومد با یه زن دیگه ارتباط داره و حاضر نیست دست از کارش برداره – خیلی غصه می خورم خانواده ام نیستن تا ازشون کمک بخوام یعنی راستش دلم نمی خواد از وضعیتم آگاه بشن آخه من پدر ندارم و مادرم خیلی سختی کشیده چه جوری دلم میاد بهش بگم دخترش بدبخت شده، عزیزم الان که دارم برات می نویسم بغض عجیبی گلویم را آزار می ده. می دونی فرق این بغض و اون بغضی که تو داری چیه بغض من سر بدبخته و بغض تو از سر دلتنگی بغض تو با یه رب گریه کردن فروکش می کنه اما بغض من منو بیشتر در منجلابی که توش افتادم فرو می بره و راه فراری نیست . حالا من موندم با ۸ میلیون بدهکاری بابت تهیه جهیزیه ،‌یه کار نیمه وقت و یه شوهر بی وفا که تمام آرزو هام رو خراب کرد و اون دل تنگی هایی که تو ازش حرف می زنی ….پس غصه نخور وضعیت تو خیلی بهتر از منه. برات دعا می کنم

با: مهناز

مهناز — Thu, 01 Jan 1970 04:00:00 +0000

ای کاش به حای تو یودم
ای کاش غربت من فقط در حد یک شهر ایران بود….
من دارم اینخا دق میکنم…دلم ضعف می ره برا همه چیزه ایران ….
خارج فقط ۳-۴ ماه اولش جذابه بعد از اون میشه یه مرگ تدریجی….خیلی سخته
اخه تهران هم غربته… دختر خوب!

با: a guy

a guy — Thu, 01 Jan 1970 04:00:00 +0000

تبریک می گم وبلاگ خیلی خوبی داری

با: Alex

Alex — Thu, 01 Jan 1970 04:00:00 +0000

با اینکه بی ربط بود اما از جوابتون خوشم اومد نمیدونم چرا :)

با: امیر

امیر — Thu, 01 Jan 1970 04:00:00 +0000

تابستون امسال هم دوماه رشت بودم …جای خوبی بود ولی فقط واسه تفریح…زندگی اونجا خیلی سخته…دم و نمش ادمو می کشه…مردمش هم مثه ادم یخی سردند…

با: امیر

امیر — Thu, 01 Jan 1970 04:00:00 +0000

روحیه ها فرق می کنه دیگه..برای سربازی اومدم تهران و دیگه برنگشتم…اونقدر پشت تلفن واسه مامان وبابام از تهران تعریف کردم که اونا هم قبولی داداشم رو تو دانشگاه بهشتی بهونه کردندو خونه رو فروختند و اومدن تهران می شینند…هممون هم خیلی راضی هستیم…حالا اونا شاید خیلی بالا و ÷ایین واسشون نداشت ولی من اگه تهران نباشم مثه یه جنازه می مونم…با اینکه تو چند تا شهر بزرگ زندگی کرده ام ولی فقط تو تهران احساس اسایش دارم…

با: افشار

افشار — Thu, 01 Jan 1970 04:00:00 +0000

اتفاقا اونهایی هم که تهران به دنیا اومدند و از بد حادثه به جای اینکه متعلق به یه شهر دیگه ای باشند متعلق به این شهر هستند خیلی خوشحال خواهند شد که شما به آغوش شهر خودتون برگردید شاید اون وقت شهر ما یه کم آغوشش خالی بشه و ما هم تو جا بشیم