البته همه اینها بر فرض اینه که امام یازدهم علیه السلام فرزند پسری داشت ولی ممکن است که ایشان بدون فرزند پسر بوده باشند چون آنطور که متکلم شیعه “النوبختی” در کتاب “فرق الشیعه” که یکی از قدیمی ترین کتابهای متکلمین مذهب امامی هست نوشته بعد از فوت امام یازدهم کسی اصلا نمیداست که او پسری داشت یا نه چون کسی پسر ایشان را ندیده و از او سراغی نداشت. در آن لحظه فرضیه های مختلفی راجع به این مساله شکل گرفت. نوبختی کلا سیزده فرضیه را که بین شیعیان رواج داشت ذکر میکند که نظریه ای که امروزه ما ازش آگاهیم یک از آن سیزده نظریه بود. بعضی نظریه ها بر این مبنی بود که امام یازدهم بدون فرزند فوت کرد.
به هر حال “والله اعلم” یعنی خداوند بهتر از ما میداند. تا وقتی که قضیه وجود یا عدم وجود ایشان روشن نشده من احتمال وجود را پنجاه درصد میگیرم و خودم را شیعه یازده و نیم امامی میشمارم. ومن الله التوفیق.

یک خواسته دیگر برای یازده سال بعد: مطبوعات آزادتر باشن و آدم بخاطر عقیده اش زندان نره.

واما مهمترین خواسته شخصی من اینه که روند گذشت زمان بجای اینکه هی تندتر شه یواشتر شه.

به عنوان کسی که بزودی دیگر سنش با رقم سه شروع نخواهد شد از شتاب زمان وحشتم گرفته. شاید “جور زمانی” که سعدی میگه یکی از مصادیقش همین باشه.

از معدود وبلاگاییه که حتی اگه مطالبش طولانی باشه هم می خونم. شاید به خاطر صداقتیه که توشه و مسائل روزمره اش.

اوه! ۱۱ سال دیگه معلوم نیست چه اتفاقاتی که نیافتاده. اما آرزوهات آرزوهای خیلی از ماهاست :) به قول یزدیا : خشونه :D