* دیدین گاهی اوقات یکسری دوستامون تو جمعای دوستانه از مشخصات مورد علاقه شون برای همسر آینده میگن ولی بعدش که ازدواج می کنن طرف کلا یه چیز دیگه است و با اینحال بازم میگن عاشقشن؟

* ۴شنبه سر امتحان آئین نامه شهری یکی از دخترهای دانشگاهمون رو دیدم و طبق معمول اینجور دیدارها بیشتر درباره اینکه فلانی و فلانی چی شدن میگذره. یکی از کسانی که حرفش به میون اومد یکی از دخترهای خیلی خوشگل خوابگاه ما بود. این دختر واقعا زیبا و خوش اندام و فوق العاده باهوش بود و خوب طبیعیه دیگه خودتون حدس بزنید چقدر خواستگار و چه معیارهایی هم البته داشت! حالا این دوستم گفت فلانی ازدواج کرده. فورا کنجکاو شدم که ببینم طرف کیه و چیکاره است و اصولا چه شکلیه؟ که گفت عروسی شون رفته و با موبایل ازشون عکس گرفته. به محض دیدن عکس، پسره رو شناختم.  جالبه که بدونید پسره یه پسر بسیار لاغر با قد حدودا ۱۶۶ هست. و بامزه تر اینکه پیشنهاد رابطه و ازدواج رو همین دوستم به پسره داده و البته برای من قابل درک و احترامه که چرا اینکارو کرده؟ هرچند که دوستم میگفت دختره خیلی از پسره سرتره و این حرفها!

* اینها رو گفتم که درباره این پسره بنویسم، چون به نطرم موجود قابل تحسینی بود. یکی از مهمترین ویژگیهای این پسره مردانگی و اعتماد به نفس بالاش بود و من ایمان دارم همین رمز موفقیتش تو زندگی بوده. موقعی که من دانشجو بودم، یکبار دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران متولی برگزاری جشنواره موسیقی دانشجویی شده بود که اتفاقا خیلی از اساتید ساز و آواز ایران (حالا چه سنتی چه کلاسیک) دعوت شده بودن. برای نمونه حتی آقای شهرام ناظری هم برنامه داشتند.
قرار شده بود برای این جشنواره یک وبسایت رسمی درست کنن. برای همین به مرکز انفورماتیک سپره بودن که چند نفر رو معرفی کنن و خب منم جز معرفی شدگان بودم. کلا ۳ نفر بیشتر نبودیم یه تایپیست بود و ۲ نفر هم مسئول طراحی و بروزرسانی سایت و اینجور چیزها.

* با اینکه نزدیک امتحانات آخر ترم بود من قبول کردم چون هم به نسبت دانشجو بودنم پول خوبی میدادن و هم اینکه خودتون از بچه های دانشکده هنرهای زیبا خبردارید، هم فال بود هم تماشا!:) اونایی که دانشگاه تهرانین از سرو وضع بچه های هنری خبر دارن. اونائی هم که خبر ندارن کافیه یه بار دم دانشکده هنرهای زیبا کشیک بدن ببینن چه خبره:دی خلاصه ما رفتیم تو یه ساختمونی تو خیابان ۱۶ آذر که محل برگزاری نمایشگاه سازها بود که هم به دانشگاه نزدیک باشیم و هم به نمایشگاه که خبرها سریع به سایت رسونده بشه. از همون روز اولی که ما وارد شدیم، این دخترهای آنچنانی دانشکده هنر، اسم یه آقایی از زبونشون نمی افتاد (همین آقا پسر) بعدش من در طول هفته همش کنجکاو بودم که ببینم این پسره کیه؟ چه شکلیه که اینقدر بین این دخترهای خوشگل سانتی مانتال محبوب قلبهاست و اینقدرم پسرها ازش حساب میبرن (یکی از مسئولین جشنواره هم بود). خلاصه سه شنبه هفته برگزاری، دخترا شاد و شنگول که امروز فلانی میاد اینجا. اونروز تایپیست ما حالش بد بود و نیومد که دیدم یه پسر ریزه میزه عینکی خیلی فرز وارد اتاق شد و گفت که باید یه خبری مبنی بر اینکه استااااد نمیدونم چی چی که دارنده سازهای سنتی چندین سال قبل ایران هست داره میاد و برنامه و سخنرانی داره و به من گفت که اینها رو بنویسم! منم که اون موقع باد و افه مهندسی تو کله ام بود، برگشتم گفتم من تایپیست نیستم و خبر رو بدید کسی دیگه تایپ کنه که دیدم بنده خدا گفت که آیا میتونه از سیستم فلانی استفاده کنه و اگه ممکنه یوزر و پسورد رو بدم بهش. بعدشم خیلی عادی و بدون اینکه متلکی تو حرفا یا کاراش باشه شروع به تایپ کرد. واااای نمیدونین چقققدر خجالت کشیدم ولی از اونجائیکه کله شقم سعی کردم به روی خودم نیارم و بعد اینکه کارش تموم شد گفت بقیه رو بلد نیست و اگه ممکنه من کاملش کنم!

* این پسره خودش سنتور میزد. روز مسابقه کار من تموم شده بود و دعوت کرد که بریم سالن اصلی گوش کنیم. مام چون کارت کارمندان رو داشتیم راحت وارد سالن وحشتناک شلوغ اونجا شدیم. اکثر دانشجوهای شرکت کننده همراه خانواده شون اومده بودن. ولی این پسره کسی باهاش نبود. خلاصه مراسم شروع شد و اتفاقا خودشم شرکت کننده بود و اتفاقا برنده هم شد. آخر مراسم جایزه و اینا تایپیست ما برگشت گفت آقای ایکس چرا پدر و مادرتون رو دعوت نکردید؟ یه دفعه اون جمع برنده ها و خانواده های شیکان پیکان همه ساکت شدن ببینن پسره چی میگه که با اعتماد به نفس کامل و بدون هیچ ناراحتی یا لرزش صدایی گفت که مادر عزیزش قادر به حرکت نیست و پدرشونم الان با اوستاشون تو جاده ان و دارن با کامیون بار میبرن زاهدان. واااای گفتن اینها تو اون جمع اصلا کار هرکسی نبودهااا. من که به شدت تحت تاثیر قرار گرفتم.

* یه کم هم از حاشیه های این جشنواره بگم. یکی از سازهای نمایشگاه یک چنگ به ارتفاع ۲ متر بود که بخشهایش از طلا ساخته شده بود (یا روکش طلا داشت یه همچو چیزی) و پروژه لیسانس یا فوق لیسانس یه خانمی بود. بعد این چنگه خیلی مورد توجه خبرنگارها و عکاسها بود. یه بار واحد خبر صدا و سیما اومده بودن که از نمایشگاه سازها خبر تهیه کنن برای بخش خبری شبکه ۴ و اخبار علمی فرهنگی هنری شبکه ۲٫ و قرار شد از بین اون جمع یکی تظاهر کنه که مثلا داره چنگ رو نگاه میکنه و ازش فیلم بگیرن. خلااااصه چون سر و وضع من بچه مثبتی بود منو انتخاب کردن. بعدش خلاصه۱،۲،۳ دادن و منم الکی متفکر دور چنگ می گشتم که کارگردانه کات داد!:)) و گفت که مانتوش کمی تنگه! تو اون جمع گشتن که یه چیزی پیدا کنن که من تنم کنم و دوباره از نو که یه دختر خانم سانتی مانتالی از این جلیقه های کار شده سنتی پوشیده بود گفتن اینو رو مانتوم بپوشم. خلاصه اون روز من ۱۰ بار رفتم تا راضی شدن که خوب شده و ال و بل. بعدش ذوق کنانه زنگ زدم شمال که کی اخبار رو ببینن که منو نشون میده!! :دی حالا فکر کردین توی تلویزیون چی نشون دادن؟ هیچی. حدودا ۳۰ ثانیه از نمایشگاه و یه خانمی که از پشت نشون داده میشد که قدم زنان چنگ رو نگاه میکنه و سپس گردش به راست داره!:))

* لینکهای مرتبط:
۱- اعتماد به نفس از نوع منفی!
۲- آیا اعتماد به نفس اکتسابی است؟
۳- اعتماد به نفس

پستهای مرتبط:

• سلیقه شما چیه؟!
• شب قدر
• هرچی گفت، بگو چشم !
• دوری و دوستی
• این دخترهای مصنوعی!

برچسب: آدمها, ازدواج, اعتماد به نفس, تهران, خاطره, خانواده, خبر, خوابگاه, دانشجو, دانشگاه, دختر, دخترها, دوست, زیبایی, سایت, صدا و سیما, ظاهر, عشق, لباس, مهندسی, موسیقی, پسرها
تحت دسته روزمره | RSS نظرات | نظر شما

بعدی: غمِ زمانه
قبلی: بذار یادم بیاد…