جنگ از پدر سعیده جسمی بیمار به یادگار گذاشته بود که فقط “بود”

هرچه بود پدرش بود و کوله باری از خاطرات و خطرات جنگ

خاطراتی از ۸ سال دفاع از ناوس ملت ایران و امید از اینکه ناموس اش را بعد از او پاس خواهیم داشت.سعیده دو سال پیش پدرش را از دست داد.

آثار به جای مانده از سلاح های شیمیایی دیگر توانی برای ماندن در او نگذاشته بود و او باید می رفت و همسر و دختر نوجوانش را که یادگار سالهای جنگ و امام بود به ما می‌سپرد…ما چه کردیم؟!

دیروز مراسم ختم سعیده بود.مراسم ختم که نه!مادرش بود و چند نفر از اعضای خانواده و مهندس میر حسین موسوی و البته فضایی از غم و اندوه و بهت و حیرت

سعیده برای همراهی با جنبش سبز فقط به پشت بام خانه‌اش می رفت نه برانداز بود و نه مخملی فقط الله اکبر می‌گفت

تا اینکه شبی آمدند سه زن و دو مرد بودند او را بردند، برای همیشه!

امانتدارش که دلبندش را برده بودند به همه‌جا متوسل شد تا یادگار همسر شهیدش را باز یابد اما هرچه تلاش می‌کرد کمتر به نتیجه می‌رسید، تا اینکه به درگاه یکی از اعضای نزدیک به رییس دولت متوسل شد و او هم راهنماییش کرد تا به پشت سردخانه‌ای صنعتی رسید.

آری سعیده‌اش را درآغوش گرفت اما چه سیاه و چه سرد

چرا دیگر از آن نشاط و شور نوجوانی اثری نبود؟!

دیروز همه گریستند

لطفاً سخت نگیر (لطفاً رو انجوری که قبول داری نوشتم) راستش اینو تازگی یاد گرفته بودم برای همین میگم سخت نگیر چون خیلیهای دیگه هم دیدم تنوین رو اینجوری مینویسن.

در ضمن من جهلی رو که بهم نسبت دادی میپذیرم تو هم اگه دلت میخواد جایی که حرفی برای گفتن نداری تیکه نپرون و برو. وقتی هم که جوابتو میگیری قهر و ناز نکن، اگه اینهایی که من نوشتم جهله و منم جاهلم پس معلوم میشه اصلاً خوش طبع نیستی و این برای سلامتیت خوب نیست. طنز میتونه کمک خوبی باشه تا هم حرفتو بزنی و هم از جدیتش بکاهی. راجع به قسمت اخر کامنت قبلیم متاسفم و عذر خواهی میکنم.

شاد و پیروز باشی