۱۳۸۸-۰۴-۲۹
تحمل یکدیگر
اجازه دهید خرسند باشیم نسل ما آگاهانه دست به نقد خویش زده و از جزم اندیشی فاصله گرفته است. اجازه دهید خرسند باشیم که در آغاز هزاره ی سوم به سر می بریم. عصری که به همت انسان جهان چنان کوچک شده است و معرفت چنان گسترده که ندای مظلومان، اگر چه به آنها ظلم می شود، به گوش همگان می رسد.
بدون تردید اگر اداره ی امور جهان به صاحبان فرهنگ واگذار می شد، دنیای امروز ما، دنیای صلح و سلم و دوستی بود و عداوت و دشمنی که ریشه در بی فرهنگی دارد، در آن جایی نداشت.
مگر نه این است که باید دست در دست هم دهیم به مهر و استقامت و مگر نه این است که باید برای ایستادن یکدیگر را تحمل کنیم؟
از خداوند می طلبیم که به رهروان راهش همتی دهد که از سیاهی بن بست ها بگذرند و قلب ها را چندان روشن کند تا چراغ حقیقت دوباره در شب ناباوری برافروخته گردد.
مگر در آموزه های دینی ما انسان فکورتر، مقرب تر نیست؟ و آیا نتیجه پرسشگری، آفرینش فکر و تعمیق آن نخواهد بود؟ مگر خداوند متعال در بهشت خود اجازه نداده است که به نافرمانی از میوه ی ممنوعه اش بچینیم و مگر حق انتخاب را برای مخلوق خویش در بهشت مقرر نکرده است؟ آیا به راستی سزای آیینگی در سرای حقیقت همواره شکستن بوده است؟
دلم میخواست پلیدی ها و زشتی ها به زیر خاک می ماند. بهاری جاودان آغوش وا می کرد، جهان در موجی از زیبایی و خوبی شنا می کرد، بهشت عشق می خندید، به روی آسمان آبی آرام پرستوهای مهر و دوستی پرواز می کردند، به روی بامها ناقوس آزادی صدا می کرد، مگو این آرزو خام است، مگو روح بشر همواره سرگردان و ناکام است.
اگر این کهکشان از هم نمی پاشد، و گر این آسمان در هم نمی ریزد، بیا تا فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم، به شادی گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم …
حسین Reply:
تیر ۳۰م, ۱۳۸۸ at ۱۲:۵۶ ب.ظ
بریم پی کارمون یعنی؟ چرا جواب ما رو معطل میگذارین؟
جواب به این نظر