۱۳۸۸-۰۱-۲۰
عزاداری برای خودمان
تا حالا دقت کردین ماها چقدر برای خودمون عزاداری می کنیم؟ عزاداریهایی که هییچکس متوجه اونها نمیشه و یا اگه بشه هیچ وقت عمق و یا کیفیتشون و یا حتی دلیلشون رو ممکنه متوجه نشه، حتی نزدیکترین افراد به ما. مواقعی که از شدت ناچاری میریم دستشویی محل کارمون و زار می زنیم. مواقعی که بالش رو محکم روی سرمون قرار میدیم که کسی صدامون رو نشنوه. مواقعی که بی اطلاع کسی میریم یک جای خلوت و دلمون میخواد داد بزنیم. مواقعی که توی ماشین نشستیم و نهایت تلاشمون رو می کنیم که جلوی اشکهامون رو بگیریم. هیچکس نمی فهمه اینی که الان کنارش نشسته واقعا تو دلش چی داره میگذره؟
هر کدوم از ما تو زندگیمون چندین مورد از این عزاداریها برای خودمون و اتفاقاتی که برای خودمون افتاده داریم. تعداد اتفاقات دیگه ای که باعث میشه اینطور عزاداری کنیم، خیلی معدود هستند. این عزاداریها بیشتر برای خودمونن و دل خودمون. بین خودمون هستن و دل خودمون و خدای خودمون.
خیلی از مواقع حتی قرار نیست، هیچوقت کسی بفهمه که چی می کشیم؟ چرا اینطور عزادار هستیم؟ و دقیقا چه چیزی اینقدر دل ما رو به درد آورده…
زهرا Reply:
فروردین ۲۰م, ۱۳۸۸ at ۳:۳۴ ب.ظ
منظورتون از شخص خاص کیه؟
چند سال پیش مگه چه اتفاق خاصی برای من افتاده؟!
جواب به این نظر