۱۳۸۸-۰۱-۱۶
نسخه پیچ!
* من استاد مسلم نسخه پیچی برای بقیه هستم و وقتی به خودم میرسم به شدت کم میارم. نه اینکه این احساس خودم باشه ها، منظورم اینه که واقعا خیلی از کسانی که می شناسمشون به من اعتماد دارن و برای بعضی هاشون تکیه گاه هستم. من واقعا اونقدر که نشون میدم خودخواه و یا دارای اعتماد به نفس نیستم، بیشتر فیلم بازی میکنم که نه حالم خوبه و الان مسلط هستم. مشکلم اینه که نشون نمیدم که واقعا چمه و چی داره از درون منو نابود میکنه. اینه که اونا از دور فکر می کنن من واقعا دختر قوی ای هستم، حتی وقتی به خودم میگن که دختر قوی و یا قابل تکیه گاهی هستم خنده ام میگیره، میگم کاش این آدم از درون من خبر داشت.
* بعدش یه مشکل دیگه ای هم هست. منظورم برای آدمهایی به تیپ خودمه. کسانی که شاید خیلیها از دور اونها رو موفق و قوی و خودساخته بدونن. راستش نمیدونم چقدرش درسته، چون من قلبا چیزهایی که در مورد خودم میگن رو قبول ندارم، راستش موفقیت یا خوشبختی یک احساس درونی هست. خیلی به زرنگ بودن و سایر شاخصه های مادی که رو بورس هستن و بقیه اونها رو ملاک قضاوت قرار میدن، ربطی نداره. اگه الان یکی از من بپرسه که زهرا تو از اینی که هستی راضی ای؟ صادقانه میگم نه. من دلم میخواست خیلی کارا بکنم که تا حالا انجامشون ندادم. خیلیاشون زمانشون گذشته و دیگه بی فایده ان. خیلی کارا هم دلم میخواست انجامشون ندم ولی دادم و هر وقت اینا رو یادم میاد، عذاب میکشم. میگم هر وقت کسی قلبا از خودش و کارهایی که کرده راضی بود، مطمئنا آدم موفقی هستش.
آخرش مشکل این تیپی بودن رو نگفتم؟ مشکلش به خصوص برای نوعا ماهایی هست که شاید از سنین نوجوانی روی پای خودمون بودیم و از همون موقع مثلا بزرگ شدیم اینه که دیگران فکر می کنن ما خودمون از پس خودمون و مشکلاتمون بر میایم، بعد راحت فراموش میشه که بالاخره ماهام آدم هستیم و دلمون حمایت و محبت اونها رو میخواد. اینکه آدم هرچقدر هم که قوی باشه، هرچقدرم که تو مشکلات حتی به بزرگترهاش کمک کنه، خودش به حمایت احتیاج داره. خودش یه جاهایی کم میاره. حالا مهم نیست کجا و مشکلش چه طوریه؟ ولی این حمایت رو دلش میخواد. نمیدونم فقط من که دخترم اینطوریم (منظورم اینه که به صرف زن بودن این احساس درونی تو من هست که دلم میخواد ازم حمایت بشه) یا پسرهای تیپ ما هم اینطورین؟
* مشکل بزرگتری هم هست. اینه که درددل کردن برات سخت میشه. کم کم به این حالت میرسی که بقیه بهت احتیاج دارن. به روحیه دادنت، حمایت کردنت. تویی که باید اونها رو بسازی نه اینکه بیای از مشکلاتت بگی و وضع رو بدتر کنی. اینجاست که آدم کم کم شروع میکنه تو خودش بریزه، بقیه هم فکر می کنن لابد واقعا چیزیت نیست. اونوقت خیلی از مواقع هست که دلت میخواد داد بزنی به بقیه بگی: هییی به منم نگاه کنین، من اون آدمی که شما فکر می کنین نیستم!
* اینا خیلی رو دلم مونده بود، گفتم یه جا اعترافش کنم..
