۱۳۸۷-۱۱-۶
شخصیتهای مختلف افراد درون یک اتوبوس!
* وقتی سوار اتوبوس میشید، کجاش میشینین؟ صندلی ها جلو، عقب و یا میانی؟ تا حالا به این موضوع دقت کردین؟ یه روانشناس انگلیسی میگه جایی که شما توی یک اتوبوس ۲ طبقه برای نشستن انتخاب می کنین، معرف صفات عمده شخصیت شماست. به نظر من که تحقیقش هم جالبه و هم واقع گراست.
دکتر تام فاوست از دانشگاه استندفورد معتقده که افرادی که ذهن و شخصیتی رو به جلویی دارن، معمولا صندلی های جلویی طبقه بالا رو انتخاب می کنن. اونهایی که ذهن مستقلی دارن، صندلی های میانه و اونایی که رگه هایی از سرکشی و تمرد تو وجودشون هست، صندولی های عقب رو برای نشستن انتخاب می کنن! دکتر فاوست یه مدت مردم رو تو مسافرتهای یک ساعته اتوبوسی بین بولتون و منچستر زیر نظر داشته، و بعدش اومده این نتایج رو بیان کرده.
این روانشناس با تحقیقش ثابت کرده که کمپانی هایی که سرمایه گذاری زیادی می کنن تا از کارمندان در حال استخدامشون تست های روان سنجی بگیرن، عملا دارن پولشون رو هدر میدن، تمام چیزی که اونا احتیاج دارن اینه که رفتار این افراد رو تو سرویسهای حمل و نقل عمومی زیر نظر بگیرن!
دکتر فاوست تو سخنرانی ای که با موضوع استحکام روحی بوده و برای کمک و آموزش به ورزشکاران المپیک برگزار میشده گفته که اینکه فرد کجا رو برای نشستن انتخاب می کنه به الگوهایی از شخصیت و رفتارش وابسته هست. اون گفته که درسته که به طور معمول، افراد جای نشستنشون رو توی اتوبوس از روی عادت انتخاب می کنن ولی اگه بفهمن که این انتخاب چقدر میتونه جنبه های دقیقی از شخصیتشون رو بازگو کنه، متعحب میشن.
در نهایت او نتیجه گرفته که مسافران یک اتوبوس ۲ طبقه به ۷ گروه مجزا تقسیم میشن:
طبقه بالا: اونهایی که ردیفهای جلویی رو برای نشستن انتخاب می کنن عموما افرادی هستن که فکرشون هم رو به جلو هست و اونهایی که در صندلی های عقب میشنن کسانین که معمولا یاغی و یا سرکش هستن. اونهایی که در صندلی های میانی میشینن متفکرهای مستقل هستن – که معمولا از سنین جوانی تا میانسال هستن – و بیشتر دوست دارن روزنامه ای رو بخونن و یا موزیک مورد علاقه شون رو گوش کنن.
طبقه پائین: اونایی که در ردیفهای جلویی میشینن افراد گروه دوست و یا جمع گرا هستند، اونهایی که صندلیهای میانی رو انتخاب می کنند افرادین که معمولا روابط عمومی قوی ای دارن و به اصطلاح ارتباط برقرار کننده های خوبی هستند و مسافرینی که به طور اتوماتیک ردیفهای عقب رو برای نشستن انتخاب می کنن، کسانی هستند که ریسک پذیر هستن برای همین روی صندلیهای بلند پشت می نشینن چون اینکار بهشون احساس مهم بودن میده!
سرانجام میمونه گروه هفتم که متعلق به آدمهای دمدمی مزاج هست، اینها معمولی اهمیت نمی دن و یا اصلا دقت هم نمی کنن که کجا میشینن.
دکتر فاوست معتقده که این تحقیق که عملا مبتنی بر مشاهده هست، در حقیقت “زبان بدن” افراد رو زیر نظر گرفته و اینکه آیا اونها با سایر مسافران تعاملی دارند یا خیر؟ اغلب با جمع بندی این ۲ تا، میشه نتیجه گرفت که فردی اجتماع پذیر، انزواطلب و یا حتی ضد جامعه است. بر این اساس اون معتقده که اتوبوسها به منزله وسایلی برای مطالعه جامعه شناسی هستند نه صرفا ابزاری برای جابجایی از نقطه الف به ب!
* منبع
زهرا Reply:
بهمن ۶م, ۱۳۸۷ at ۳:۳۵ ب.ظ
من خودم همیشه اون وسط مسط ها میشینم که خیلی تو دید نباشم و تو جمعیت گم شم =))
ناشناس Reply:
بهمن ۷م, ۱۳۸۷ at ۴:۰۵ ب.ظ
.