۱۳۸۷-۱۱-۷
یه سوال کاملا جدی از آقایون محترم!
* خوب بالاخره ما هم دلدار شدیم !:دی
از اونجائیکه این روزها به دست آوردن یک دل حقیقی خیلیی کار سختیه، برای اینکه ناکام از دنیا نریم یک دل مصنوعی ابتیاع نمودیم، اقلا حالا میتونیم با خیال راحت بگیم که یک دلی تو دنیا هست که واقعا برای من می تپه!:)
تمامی مقدمات لوس بالا برای این بود که بگم من دوباره صاحاب لپتاپ شدم :پی
* میگما یه سوال کاملا جدی از آقایون محترم:
یعنی واقعا شده تا حالا از این طریق نتیجه بگیرین که بازم ادامه میدین؟ منظورم شماره دادن به دخترا تو خیابون و تاکسی هست! واقعا تا حالا شده کسی از این طریق بهتون علاقمند بشه و بهتون زنگ بزنه؟ باور کنین بدترین راه برای بدست آوردن توجه یه خانم همین روشهاست! اولین فکری که اون خانم در مورد شما میکنه متاسفانه کلمه بی شخضیت هست! دیروز باور کنین اگه یه گرز آهنی دستم بود حتما باهاش محکم میکوبیدم تو سر این پسره که تو تاکسی کنار من نشسته بود! :دی
اولش هی من و من میکرد، بعد دید فایده نداره چند بار ۲-۳ بار زد روی دستم که لابد نگاه کنم ببینم چی داره میگه! یعنی من اگه بودم که یه نفر اینطوری برمیگشت نگام میکرد، رامو میگرفتم میرفتم پشت سرمم نگاه نمیکردم! مگه خجالت کشید؟! وقتی کیفمو باز کردم که کیف پولمو در بیارم، شماره رو انداخت تو کیفم! منم البته نامردی نکردم با اینکه تو کیفم از جون آدمیزاد تا شیر مرغ و کلا هرچی دلتون بخواد پیدا میشه، گشتم و کاغذه رو پیدا کردم و پرت کردم طرفش. فقط از این حرصم میگیره که تو اینجور مواقع واقعا زبونم بند میاد! هی دلم میخواد با صدای بلند برگردم به طرف بگم بیشعور ولی اصلا صدام در نمیاد! این خجالتی بودن مسخره من و اینکه همش فکر میکنم باید آرامش نداشته ام رو حفظ کنم اینجور جاها واقعا حرصمو در میاره.
* یه چیز دیگه ای هم تو بحثهای مربوط به آزار و اذیت خانمها تو اینترنت جالبه و اونم اینکه بدون استثناء همه آقایونی که پای اون مطلب کامنت میذارن اینطور کارها رو تقبیح میکنن و براشون سواله که چطور یه همنوع خودشون از اینکارا میکنن. نمیخوام به مورد اشاره کنم ولی خوب اینم الان اول صبحی برام سوال شد که یعنی واقعا اینطوره؟ یا آقایونی که از اینترنت استفاده میکنن با بقیه فرق میکنن؟ اینایی که تو کوچه خیابون از اینکارا میکنن نمیان اینترنت کامنت بذارن و الخ… آخه اگه اینکار بده و اعتراف بهش سخته، چرا انجامش میدن و …
* بگذریم، کلا به نظرم تو ایران ملتی که روی اینترنت هستن انگار/میخوان بگن با مردم کوچه و خیابون فرق میکنن! نوع انتخابهاشون، بحثهاشون، فرهنگشون! و اینطوره که وقتی یک اتفاق ملی می افته همه مون شاخ در میاریم که ای وای پس اینا کی بودن؟ از کجا اومدن؟ چرا دغدغه هاشون این شکلیه؟
برای همینه که من میگم اینترنت منبع خوبی برای شناخت مردم ایران نیست! کافیه یه روز مرخصی بگیرین و از وسایل حمل و نقل عمومی استفاده کنیم و به بانکی، مدرسه ای، اداره ای جایی بریم و در عین حال مردمی رو که میبینیم با دوستان لوکسمون که تو نت شعارهای خوشگل قشنگ میدن، و حرفهای خیلی شبک و باکلاس میزنن مقایسه کنیم!
samira Reply:
بهمن ۷م, ۱۳۸۷ at ۷:۵۵ ب.ظ
ها ها ها بخندید کوچولو ضایع نشه
جواب به این نظر