۱۳۸۷-۰۹-۲۵
فکر کنم انتظارم زیادیه…
* دلم میخواد یه نفر، اقلا یه نفر منو همین طوری که هستم بشناسه و بخواد، همین طوری که هستم، با همه خل و چل بازی هام، نادونیهام، تندیهام، بدبختیهام و… اصلا منو کامل بشناسه، بدونه من چی ام؟ کی ام؟ چجوریم؟ چطوری فکر میکنم؟ چرا سر فلان مسئله عصبانی میشم؟ چرا روی فلان مورد حساسم؟ چرا فلان چیز خوشحالم میکنه؟ چطوری افسرده میشم؟ چطوری میشه منو خوشحال کرد؟ چطوری میشه منو دلداری داد… آدمی باشه که درکش بالا باشه، آروم باشه، یعنی خیلی آروم… دیدین بعضی از آدمها هستن که ذاتا دلنشینن؟ یه چهره ملایم و مهربون دارن و آدم با دیدنشون هم آروم میشه؟
اصلا من معتقدم کسی واقعا کسی رو دوست داره که نقایصش رو بدونه و بازم دوستش داشته باشه! وگرنه از دور که همه خوبن، به محض اینکه به چیزی نزدیک میشی تازه می فهمی نقطه ضعفها و ایرادهاش چیه.
میدونین فایده اش چیه؟ اونوقت وقتی عصبانی میشم، منشاءش معلومه، وقتی از چیزی یا کسی ناراحتم مبداش رو میدونه، وقتی از شدت عصبانیت دارم منفجر میشم میدونه چطوری دلداریم بده، میدونه چی بگه؟ چطور بگه؟ کجا چه حرفی رو بزنه؟ چطوری انرژی های سر ریز منو مهار کنه؟
مهم اینه که همچین آدمی باشه، و خوش به حال هرکسی که همچین آدمی رو داره… که فکر میکنم پیدا کردنش خیلی سخت و شایدم تو این روزگار بی وفایی که ما توش هستیم ناممکن باشه پیدا کردن آدمی که مرهم باشه، زخم نزنه… تو رو همونطوری که هستی بشناسه و بخواد.
میگم، اصلا ما آدمها انگار هرچی ماشینی تر میشیم بیرحم تر و خودخواه تر هم میشیم انگار، اصلا خود من، مگه تا حالا چند بار سعی کردم یه نفر رو اینطوری بشناسم؟ یا اینطوری به کسی محبت کنم؟! انگار همه مون درگیریم. همه مون گیر زندگی خودمونیم. اینهمه می دویم آخرشم یه ذره آرامش نداریم…
* مرتبط: آرامش؛ حلقه گمشده
دودینگهاوس Reply:
آذر ۲۵م, ۱۳۸۷ at ۱۱:۲۵ ب.ظ
باور میکنم که گشتی و پیدا نکردی. اما قبول نمیکنم که نگردم چون نیست.
جواب به این نظر
زهرا Reply:
آذر ۲۶م, ۱۳۸۷ at ۸:۴۳ ق.ظ
نمی دونم واقعا اون شخصی که می گی چه طوریه ولی خودم با یه ادمی ازدواج کردم که خیلی مهربونه ولی وقتی عصبانی می شه بهش می گم تو یه آدم دیگه ای می شی البته باید بگم بنده خدا خیلی هم معذرت خواهی می کنه در مورد عصبانیتش اما دست خودش نیست بعضی وقتها این طوری می شه . ولی با این حال اون قدر هم دیگه رو دوست داریم که خیلی زودتر از اونچه که شما فکر کنی همدیگه رو می بخشیم بالاخره هر کسی یه جاهایی کم می یاره و در مورد درک کردن ، اگر با هم توافق داشته باشید کم کم با رفتارهای هم آشنا می شید و یاد می گیرید که چه طور همدیگه رو دلداری بدید همه که از اول راه نمی تونن همه خصوصیتهای رفتاری طرف مقابل رو بشناسند اما اگر واقعا براشون مهم باشه که شریک زندگیشون باهاشون راحت باشه به تدریج یاد می گیرند . سخت نگیر . موفق باشی
زهرا ( بهار سبز )
جواب به این نظر