ما قرار بود برای یکی از واحدای عملیمون یه پروژه درست کنیم و بعد بیایم دربارش یه توضیحی بدیم :

من واقعا یه پروژه عالی درست کرده بودم تا صبح همون روز نخوابیدم تا تکمیل شه برا فردا (خلاصه جونم در رفت) وانصافا عالی شده بود در حدی که یکی از دوشتام که خودش مخ داشنگاه بود می گفت چیکار کردی پسر .

اما من چی موقعی که باید توضیح می داد م با اعتماد به نفس داغون یه توضیح دادم انگار برا کارم هیچ ارزشی قائل نیستم !!
خلاصه استادم یه سری تکون داد و گذشت و..

یکی از بچه ها اومد ماشالله اعتماد به نفسش خدا بود یک پروژه درب و داغون داشت اما چنان توضیح می داد که همه بچه ها دورش جمع می شدن و باور کرده بودن این بهترینه !!

چه کامنتی شد!!!

نمیدونم میخونین یا نه ولی مطمئنم حداقل پدرام میخونه :) ( پدرام میخونی دیگه ؟، ما رو ضایع نکن).

فراموش نمیکنم روزهای امتحان و مخصوصا شبهای امتحان رو. فکر کنم ما ایرانیا همه از این جهت(شب امتحانی درس خودن، دقیقه نود کار رو انجام دادن) عین همیم و به این موضوع به غلط افتخار میکنیم.

کار رو انجام نمیدیم تا بصورتی که یک استرس قوی کل وجودمون رو بگیره تازه میایم کار رو شروع میکنیم، آخرش میگیم ای کاش یه روز دیگه وقت داشتیم، نگو قبل از اینکه کار رو شروع کنیم کلی وقتمون رو هدر دادیم.

به دوستم میگفتم اگه این دوره بگذره دیگه مشکلی نخواهد بود که بابتش استرس داشته باشم، می گفت مطمئن باش بدتر میشه ولی بهتر نمیشه. واقعا راست میگفت. لااقل در مورد من درست بوده.

نکته دیگه اینکه سهل و آسون گرفتن زندگی، با اینکه آدم همزمان با N نفر دوست باشه فرق داره (اسمایلی رخ دادن یک اشتباه استراتژیک).