دیدگاه‌ها برای: دردهامون با ما بزرگ میشن…

با: نگین

نگین — Tue, 30 Nov 1999 00:00:00 +0000

من کاملا باهاش موافقم منم خودم هر چند مدتی یاد عشق اولم میوفتم شایدم عشق اول و آخرم چون هیچکی مثل اون واسم نیست همه رو با اون مقایسه میکنم میبینم هیچکی اون نمیشه ولی میدونید چی بیشتر داغونم میکنه اینکه همه میگن این یه عشق الکیه وگرنه بهم میرسیدین من مسبب این جدایی رو هیچ وقت نمیبخشم من بعد از ۴ سال جدایی هنوزم اونو تو خیابون یا جا های دیگه میبینم با اینکه نه همشهریمه نه اصلا اینجا زندگی میکنه بیشتر اوقات همه رو اون میبینم اره زمان ما رو عادت میده به کنار اومدن با غمهامون و گاهی تشنجی از عشق گذشته به هر حال حس شیرینیه من امشب یاد عشقم کردم گریه و زاری اومدم گوگل کمی سرگرم بشم یهو سرچ کردم خاطرات عشق رسیدم به این صفحه خوب انم یه جور تقدیره

با: داریوش پی سی

داریوش پی سی — Tue, 30 Nov 1999 00:00:00 +0000

خوشحال میشم دوست عزیز با هم تبادل لینک کنیم داریوش پی سی خداحافظی می کند

با: پدرام

پدرام — Tue, 30 Nov 1999 00:00:00 +0000

به مریم g=10:
اینهمه اسم که اولش «ح» باشه داریم مثلا [ حج مریم , حج اکبر , حج آ قا رسول, حج خانم آنجلینا جولی و الی ماشا الله ]

با: دیان

دیان — Tue, 30 Nov 1999 00:00:00 +0000

مرهم*(خاک به سرم املایش را یادم نمی آید!)

با: دیان

دیان — Tue, 30 Nov 1999 00:00:00 +0000

زمان یک جور سوهان است مرحم نیست که!فکر کن یک درد را سوهان میزند!سوهان که میفهمی یعنی چه یعنی دردددددددددددد!یعنی از درد مردن و دم بر نیاورن ها!خب این خاصیت این زندگی کوفتی هست دگیر…بعدش هر از گاهی کنگره های این درد ذهن و دل آدم را سوراخ سوراخ میکند…اسم این کنگره هارا گذاشته ایم خاطره!و باز زمان سوهان می کند و درددددددددددددددددددد…و باز زمان سوهان میکند و ….

با: مریم(g=10)

مریم(g=10) — Tue, 30 Nov 1999 00:00:00 +0000

به پدرام:
هیچی بابا می خواستم بیام یه سر به “یادداشتهای پراکنده”بزنم ….یه سرچی تو گوگل کردم انقدر پراکنده نویس زیاد بود که نگو و نپرس…کسی رو هم پیدا نکردم اول اسمش “ح”باشه!

با: Virus

Virus — Tue, 30 Nov 1999 00:00:00 +0000

حضرت علی (ع): بخشنده باش اما ولخرج نباش. حسابگر باش اما سخت گیر نباش.

با: یه دوست

یه دوست — Tue, 30 Nov 1999 00:00:00 +0000

سلام !

زمان به هیچ عنوان مرهم نیست. زمان فقط کمک می کنه به دردهامون عادت کنیم و بس…

کاملا موافقم

قلم خوبی داری بهت تبریک می گم.

شاد زی.

با: پدرام

پدرام — Tue, 30 Nov 1999 00:00:00 +0000

به مریم g=10 :
کوووووووووووووجا میای؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

با: فرشته

فرشته — Tue, 30 Nov 1999 00:00:00 +0000

زهرای عزیزم سلام.
نمی دانم چرا بعد از خواندن پستت حس و حال جودی ابوت وقتی می دید جولیا برای فقرا و یتیمان دل می سوزاند، به سراغم آمد.
اگر اینقدر بیرحمانه کامنت می گذارم ببخشید( من کلا کم کامنت می گذارم.)
یا تو درد نداری یا انقدر شدتش کم و ناچیز است که می توانی به ان عادت کنی. اما ادمهای دور و برمان به اندازه ظرف وجودیشان متحمل درد و رنج می شوند. هیچ وقت هم با آن عادت نمی کنند. تو چطور می توانی بگویی زنی که نمی تواند مادر شود به این وضعیت عادت می کند. فرزندی که غم از دست دادن مادر و یا پدر دارد چطور عادت می کند؟ با دیدن آغوش گرم یک مادر و نوازش پدر یاد غم و ناراحتی خود می شود.
ببخشیدها اما من در چنین لحظاتی می گویم : سواره از پیاده خبرش نیست. یا عاشقی نکشیدی که گرسنگی حالیت باشه.
لحنم تند است؟ گفتم حس جودی ابوت را دارم در مقابل جولیا.