« سرداری که چهره اش درهم است »

بنام خدا

باسلام

اینروزها هرگاه سردار دکتر محسن رضایی را در محفلی می بینم چهره ای ملول ومتفکر است که انسان را به کنکاش وا میدارد تا بداند این فرمانده سرسخت دوران دفاع مقدس وسیاسی بعد از جنگ به ظاهر تمام شده به چه میا ندیشد وچه کسی یا کسانی خلوت روحانی وی را برهم زده اند .

برای کسانیکه سردار را می شناسند جای سئوال است که چرا چنین مبهم به آینده مینگرد ، او مرد روزهای سخت بوده وهست وشاید امروز به دلجویی نیاز دارد که برهمگان فرض است تا وی را از این حالت درآورده ویادآور شوند که او همان سردار دوران دفاع مقدس بوده وخواهند ماند .

بادیدن نگاه غم آلودت وسکوت بی انتهایت رنج میبرم وچشمانم که دیگر نای گریستن را ندارد میسوزد و بغض گلویم را میفشارد وغمی سنگین بردلم می نشیند ، بچه های جنگ تمام دردها ی جسمی وروحی را تحمل میکنند و لبخند حاکی از رضایت میزنند .

تمنا میکنم بخند دلاور ، فراموش کن تا بغضم سر واکند وچشمانم نمناک شود .

محمد حسن غلامعلیان

۲۸/۵/۱۳۸۸ شمسی

*”سال دوم، ورق برمی‌گردد و ایران شروع می‌‌کند؛ نخست آبادان را آزاد می‌‌کند، بعد بستان و سوسنگرد و به ترتیب، فتح‌الفتوح و بیت‌المقدس تا این‌که به مرز می‌رسد.
سال‌های سوم و چهارم، ایران وارد خاک عراق می‌شود و نخست با عملیات رمضان از سمت بصره پیشروی می‌کند و بعد جزایر خیبر را می‌گیرد و سپس در مناطق غرب کشور در عملیات «مسلم‌بن عقیل» در شهر مندلی عراق مسلط می‌شود و عملیاتی هم در شمال غرب انجام می‌دهد؛‌ از مریوان و ارتفاعات سلیمانیه می‌‌گذرد و بخش‌هایی از استان سلیمانیه را می‌گیرد… همین‌طور دیگر پیشروی‌های ایران ادامه پیدا می‌کند تا این که می‌رسیم به عملیات فاو و پس از آن، شلمچه را می‌گیریم”

*”اواخر جنگ ایران موفق شد بخش زیادی از استان سلیمانیه عراق را تصرف کند. ایران در سال آخر جنگ، یعنی زمانی که قطعنامه ۵۹۸ صادر شد، به نتیجه رسیده بود دیگر نمی‌تواند در جبهه‌های جنوب کاری بکند”

*”در جنوب به بن‌بست رسیده بودیم و راه پیشروی به سوی بصره و جنوب عراق قطع شده بود؛ بنابراین، کرکوک، سومین شهر نفت‌خیز عراق، مورد توجه قرار گرفت و جبهه جدیدی را باز کردیم تا نگذاریم جنگ با بن‌بست روبه‌رو شود، اما از همان هنگام پیدا بود که با توجه به مقاومت قدرت‌های بین‌الملل، آنها نمی‌گذارند این پیشروی‌های ایران ادامه پیدا کند”

*”همه این عوامل دست به دست هم داده بود و ارتش عراق، تحرکاتی را پس از هفت سال از شروع جنگ آغاز کرد. هفته‌های اول پیشروی کرد، اما بعد به انفعال افتاد. ابتدا حالت فعال گرفت و مناطقی از ایران را هم که ما گرفته بودیم، از ما پس گرفت؛ یعنی فاو، جزایر خیبر و شلمچه.در مناطق غربی ارتفاعاتی که ما تصرف کرده بودیم و در عملیات «مسلم بن عقیل» پیرامون قصرشیرین اینها را گرفت و به مرز رسید”

*”دلیل پذیرش قطعنامه ۵۹۸ همان پیش‌بینی یک سال پیش بود که وضع جبهه‌های جنگ به زودی تغییر خواهد کرد. اتفاق هم افتاد و همه هم دیدند؛ بنابراین، مسئولان کشور خدمت امام رفتند و از ایشان تقاضا کردند که شما قطعنامه ۵۹۸ را بپذیرید، اما امام زیر بار نرفتند. از اوایل تیر ماه تا پایان آن، حوادث دیگری رخ داد و ارتش عراق تمام نقاط مرز را گرفت و امام پس از این‌که نامه مسئولان کشور و نامه‌های فرماندهان سپاه و ارتش را دیدند، به ویژه نامه فرمانده سپاه را، همه اینها را کنار هم گذاشتند و فرمودند: من تصمیم می‌گیرم قطعنامه ۵۹۸ را بپذیرم”

*”وقتی امام قطعنامه ۵۹۸ را پذیرفت، بسیار مظلومانه و صادقانه با ملت ایران صحبت کرد؛ یعنی توضیح داد که من تا همین دیروز معتقد بودم جنگ را باید ادامه بدهیم. من جام زهر می‌نوشم و این قطعنامه ۵۹۸ را می‌پذیرم. آمد صادقانه با ملت ایران صحبت کرد و آبروی خودش را هم در مسائل بین‌الملل در طبق اخلاص گذاشت؛ چرا؟ چون قطعنامه ۵۹۸ اگر هم قرار بود پذیرفته شود، باید یک سال پیش و در اوج پیروزی‌های ایران پذیرفته می‌شد.”

*”ایران زمانی قطعنامه ۵۹۸ را می‌پذیرفت که آن سرزمین‌هایی که از موضع قدرت گرفته بود و باعث صدور قطعنامه ۵۹۸ شده بود، دیگر در دستش نبود؛
اگر هم قصد انهدام صدام را داشتیم، چون می‌دانستیم او یک عنصر نامطلوب و جنایتکار است که دستش به هر کسی برسد آنها را از بین می‌برد؛ ایران باشد، کویت باشد، عربستان باشد، هر کسی که می‌خواهد باشد.”

**به نظر شما اگر کسی بدون هیچگونه اطلاعاتی در مورد جنگ ایران-عراق این مطالب را بخواند، آیا تصور میکند که ایران فقط یک کشور دفاع کننده و حامی اتمام جنگ بوده است و یا اینکه سیاست های مرزگشایی و جنگ طلبانه داشته است؟

اگه ایران قصدش فقط دفاع بود، پس چرا طبق به گفته ی محسن رضایی، ۶ سال به عراق حمله کرد؟!